Obudziłem się, a Loki jeszcze spał. Czułem się naprawdę dobrze. Wręcz cudownie. Teraz Loki był moim tatą. Nie musiałem się o nic martwić, bo on to robił za mnie. Nawet nie tęskniłem za Aryą i Masonem. Oni pewnie nie robili nic ciekawego. Albo bawili się, albo jedli. Ja będę się uczył. Oni nie będą nic potrafili, a ja tak. Już nie będą się ze mnie śmiać i dokuczać. Nikt już nie będzie, bo mam tatę. Prawdziwego.
Postanowiłem, że się przejdę. Lubię spacerować. Jak się chodzi po lesie, to się można dużo nauczyć. A ta sfora jest piękna. I kolory są ładne. W domu wszystko było brzydkie. I dlatego wolę być tu niż tam. I nie tęsknię.
Wyszedłem cicho, żeby nie zbudzić Lokiego. On by nie chciał, żebym chodził sam. A ja chciałem chodzić sam, więc się skradałem. Nie obudził się. Ucieszyłem się. Pobiegłem przez chwilę. Patrzyłem na piękne drzewa i kwiatki. I oddychałem głęboko. I wszystko było super. I chciałem, żeby taki dzień był zawsze. I żebym zawsze mógł być tu i robić to samo. Bo lubię to robić, kiedy jest taki dzień jak teraz. Szedłem i szedłem, aż trafiłem na małą polanę. Były tam inne psy. Nie lubię innych. One pewnie były jak moje rodzeństwo, którego nie lubię. Albo jak te wredne psy z osiedla co się śmieją i później Mason jest zdenerwowany. Ale te psy zachowywały się inaczej. One były szczęśliwe i przyjazne. Bawiły się ze sobą, a kiedy się śmiały, to nie chciały żeby było komuś przykro. Podszedłem więc do nich, bo chciałem zobaczyć jakie są.
-Cześć - powiedziałem.
-Cześć - odpowiedziały.
-Jesteś tu nowy? - zapytał taki ładny czarno-brązowy pies.
-Tak - powiedziałem. - Tata mnie tu przyprowadził. I zostanę tu, bo mi się tu podoba.
Psy zaśmiały się. Były trochę starsze ode mnie i uważały się za mądrzejsze.
-I tata nauczy mnie dużo rzeczy! - powiedziałem. - A wy nie macie takiego fajnego taty i nie będziecie umieć tego co ja!
Psy zaśmiały się jeszcze głośniej. Pewnie wzięły mnie za jakiegoś głupiutkiego szczeniaka.
-To wracaj do tatusia, mały - powiedział ten ładny pies, ale tak naprawdę nie był już ładny, bo go nie lubiłem. - Nic tu po tobie.
Zdenerwowałem się.
-To po was nic nie będzie, łajdaki! - krzyknąłem. - Powiem wszystko tacie, a on powie wszystko alfowi i dostaniecie lanie!
Tym razem się nie zaśmiali. Spojrzali na mnie jak na jakiegoś nienormalnego i odeszli. Nie lubiłem ich. Chciałem wrócić do jaskini, ale zapomniałem drogi. Poszedłem dalej żeby znaleźć kogoś, kto będzie miły. Ale nie było nikogo. A ja chciałem jeść. Nie byłem nigdy w takim dużym parku i zawsze jadłem z miski. Nawet nie wiedziałem, co jedzą inni. Aż nagle zobaczyłem białą suczkę. Była większa i starsza od tamtych psów, których nie lubiłem, więc do niej poszedłem. Miałem nadzieję, że będzie inna.
-Cześć! - powiedziałem do niej.
Uśmiechnęła się. Była ładna.
-Jesteś ze sfory? - spytała. - Wybacz, że tak dopytuję, ale nigdy wcześniej cię tu nie widziałam, a znam niemal każdego.
-Nie wiem - powiedziałem. - Co to sfora?
-To taka grupa psów - powiedziała. - Żyją na tym samym terytorium, mają podobne wartości i ogólnie przyjaźnią się ze sobą.
-Nie wiem - powiedziałem. - Tata mi coś mówił, ale nie wiem czy w niej jestem. Bo żyłem z ludźmi i uciekłem. I nie lubiłem mamy i rodzeństwa. A ty masz mamę?
Suczka spojrzała na mnie. Była zdziwiona. Może nikt oprócz mnie nie miał mamy. Bo przecież moja mama nie mogła być czyjąś mamą, bo była moją.
-Pewnie, że mam mamę - powiedziała. - Każdy ma mamę i tatę. Powiedz, mały...
Nie lubię kiedy ktoś mówi, że jestem mały. To nie moja wina.
-Cas! - powiedziałem.
-...Cas... Gdzie są twoi rodzice? Masz kogoś? Masz gdzie mieszkać i co jeść? Ojej, na pewno jesteś głodny. Może chcesz pójść do mnie...
-Castiel! -krzykną ktoś.
To był tata. Znalazł mnie. Nie rozumiem dlaczego był zły, bo przecież mnie znalazł. Powinien się cieszyć, że znów jesteśmy razem.
-Odbiło ci, czy jak?! - nadal krzyczał. - Miałeś nie ruszać się z jaskini. Pomyśl, nie znasz tych terenów i mogło ci się coś stać. Co ja bym wtedy zrobił? Weź ten przykład zachowania na wzór głupoty i samolubności, a w późniejszych latach napiszesz mi całą książkę o tym, co...
-Loki? - powiedziała ładna suczka. - Myślałam, że ty... Że...
-Wróciłem. Chociaż nie było to w najmniejszym stopniu zaplanowane. Jak widzisz, pojawiły się nowe okoliczności, przez które musiałem zrezygnować z podjętego planu działania.
Ładna suczka się zaśmiała. Podeszła bliżej do taty i chyba chciała go przytulić, ale go nie przytuliła. Tylko się uśmiechała.
-Tęskniliśmy za tobą. Naprawdę. Jocker wie, że wróciłeś? Musimy zaraz do niego pójść i powiedzieć...
-Suzzie, wybacz, ale mam inne sprawy na głowie. Jak go spotkasz, to, nie wiem, może go pozdrów albo coś. W każdym razie, musimy iść.
Odwrócił się i zawołał mnie. Nie chciałem iść, bo chociaż byłem głodny to polubiłem suczkę.
-Pa pa, Suzzie - powiedziałem.
-Pa - powiedziała.
Odszedłem. Starałem się dogonić Lokiego, który bardzo szybko chodził.
-Tato! - krzyknąłem. - Czekaj!... Czy Suzzie może być moją mamą? Bo ja ją lubię, a ona mnie też lubi i bylibyśmy rodziną!
-Nie! -powiedział, ale nie krzyknął. Chociaż tak w zasadzie to krzyknął, ale tak inaczej, że uznałem, że raczej nie krzyknął. - Przecież masz mamę.
-Już nie, bo ją zostawiłem. I rodzeństwa też.
-Mówi się "rodzeństwo". A rodzinę można zostawić, w sensie opuścić, ale więzy krwi zostają, bo nie można się ich pozbyć. To kompletnie nie zależy od nas, toteż twoja mama nadal jest twoją mamą i nie możesz tego zmienić.
-Ale skoro ja mam brata i siostrę, to powinno mówić się "rodzeństwa", bo ich jest dwa, a nie jedno.
-Castiel!!! Czy ty mnie słuchasz?! Nie można zapominać o swojej przeszłości, bo jest ona ważnym elementem, określającym nas samych. Rodziny się nie wybiera. Możesz mówić do mnie "tato", ale nie zapominaj, że nie jestem twoim prawdziwym ojcem. Relacje między psami są trudnym tematem, dlatego powiem ci o tym trochę później, gdy będziesz starszy.
-To po co się denerwujesz? A gdybym miał dziesięć rodze... rodzeństwo, to jak musiałbym mówić?
Tata nic nie powiedział. Chyba nie lubił kiedy mówiłem, bo zawsze jak coś mówiłem, to mówiłem niepoprawnie i był zły. Dlatego postanowiłem, że nie odezwę się już ani słowem, dopóki czegoś nie zjem. Bo nie chcę, żeby był zły.
niedziela, 14 lutego 2016
sobota, 13 lutego 2016
Od Bitter Sweet'a CD opowiadania Gracy
Owczarek przytaknął w odpowiedzi, podnosząc swój wzrok w stronę białej suki. Obserwował, jak łapczywie jadła zwierzynę, sam jednak nie miał ochoty na jakiekolwiek jedzenie. Mocno odepchnął jelenia na bok, a na jego pysk wkroczyła zupełnie obojętna mina. Miał wrażenie, że Grey podniosła na chwilę pysk żeby zobaczyć, jak bezwładne ciało kopytnego spada w niewielką przepaść. Później jednak wróciła do konsumpcji, a jej jasna sierść nasiąkła krwią. Bitter rozsiadł się wygodnie, czekając, aż suczka skończy. Kiedy już tylko kilka grubych kości leżało na białym puchu, zerwali się z miejsc i poszli przed siebie. Pies miał nadzieję, że nie pójdą zbyt daleko, bo czuł, że powieki zaczynają mu opadać.
- Lerqua? - odezwał się wreszcie, kiedy przystanęli na rozgałęzieniu ścieżek.
- Może być. - mruknęła w odpowiedzi Gracy, wybierając ciemniejszą drogę, na której znajdowało się jeszcze kilka śladów krwi.
Kiedy w oddali były już widoczne ściany ogromnego, ciemnego zamku, Bitter nieco przyspieszył. Ciągłe milczenie nieco go przytłaczało; brał pod uwagę to, że kiedyś rozmawiali ze sobą na każdym kroku, po kilka godzin, bez przerwy. Ale wiedział, dlaczego tak się działo. Przed wojną można było przyjść do każdego psa czy też suki, a ci przyjęliby gościa z największą przyjemnością. Teraz, kiedy połowy sforzan już nie ma, ciężko o jakąkolwiek wesołą pogawędkę. Suka nastroszyła uszy i przystanęła, przymrużając lekko ślepia. Odwracała się za każdym razem, kiedy usłyszała jakiś dźwięk.
- Trochę tu inaczej - zaczął Bitter, siadając na jednym z nagrobków. - Teraz dużo się zmieniło..
- Może trochę. - przyznała Grey, patrząc na psa ze zdziwieniem. Potem cicho westchnęła, najprawdopodobniej rozumiejąc, że bezczeszczenie grobów to jeden ze zwyczajów owczarka.
- A raczej wszystko się zmieniło. - dodał, opierając się łapą o marmur.
Gracy? '-'
Nowy szczeniak!
Ksywka : Cas
Rasa : mieszaniec
Wiek : ok. 4 miesiące
Płeć : pies
Rodzina :
~przybrany ojciec - Loki
~biologiczna matka - Margot
~biologiczny ojciec - nieznany
~rodzeństwo - Arya, Mason
Zakochany : Jeszcze nikogo nie poznał.
Charakter : Na pierwszy rzut oka wesoły piesek. Nie, wcale nie wesoły. Miał ciężkie dzieciństwo, które ukształtowało już nieco jego osobowość. Uważa, że inne psy są głupie, więc stara się po prostu je omijać. Próbuje pozbyć się odruchów i uczy się, jak skutecznie opanowywać emocje.
Historia :
Był sierotą. Niekochany przez matkę, porzucony przez ojca, który nawet nie wie o jego istnieniu. Margot, rodowodowa suczka, zaszła w ciążę z pierwszym lepszym przybłędą z powodu niedopilnowania przez właścicieli już przy pierwszej cieczce. Opiekunowie chcieli usunąć szczenięta, lecz weterynarz kategorycznie odmówił, twierdząc, że takie sytuacje czasem się zdarzają, a jako że życie suki nie było zagrożone, nie miał podstaw do wykonania zabiegu. Szczenięta, jak to bywa w pierwszym miocie, w większości zdechły. Przetrwał tylko Cas, Mason i Arya. Wiecznie głodni, spragnieni miłości oraz odrobiny uwagi ze strony Margot, przeżywali trudne chwile. Suczka była zbyt młoda na szczeniaki, przez co nie odczuwała instynktu macierzyńskiego, a szczeniaki traktowała jak rywali w zdobywaniu pożywienia. Czasem zdarzało się, że rzuciła się na któreś ze swoich dzieci pod byle pretekstem. Szybko nauczyli się, że nie znajdą schronienia w ciepłych ramionach matki, więc szukali chociaż odrobiny czułości ze strony ludzi. Dwunożne istoty, co prawda dbały o nie, ale z powodu braku czasu, rzadko z nimi przebywali.
Arya i Mason trzymali się razem. Nie słuchali się nikogo, pchali się tam, gdzie nie powinni i przeżywali przygody, o jakich Cas mógł tylko pomarzyć. Nie ciągnęło go do tych wszystkich szczeniackich zajęć. Zawsze pokornie robił, co powiedzieli mu właściciele, starał się być dobry nawet dla matki, czym narażał się u swojego rodzeństwa. Mimo wszystkich zasług, to jemu zawsze obrywało się za ich wybryki. Cas nie potrafił cieszyć się na widok pana wracającego z pracy do domu, ani też nie miał zamiaru uczyć się wszystkich sztuczek, przekazywanych przez panią. Robienie z siebie pajaca uznawał za największą karę, jaką karmiciele mogli wymyślić. Jeśli chodzi o komendy, to Arya zyskiwała szczególne względy domowników. Niezwykle ruchliwa suczka wykonywała każde polecenie w okamgnieniu, zawsze z zapałem i nawet dwadzieścia razy na dzień. Mason starał się ją naśladować, ale niestety, przez wrodzoną niezdarność, nie mógł się z nią równać.
Minęły miesiące zanim szczeniak zdał sobie sprawę, że dalsze życie w takich warunkach nie na najmniejszego sensu i kolejne, wypełnione bólem, tygodnie, nim nadarzyła się okazja, by uciec. Otóż, pewnego dnia, Cas zmuszony został do wizyty u weterynarza. Oficjalna wersja głosiła, że pies źle się czuje, ponieważ jemu jako jedynemu nie zostały podane szczepienia ochronne, więc, według błyskotliwych właścicieli, złapał jakąś chorobę. Prawda natomiast przedstawiała się tak, że Mason, niezadowolony z powodu ciągłego towarzystwa brata, który uznawany był za aspołecznego psa i pośmiewisko całego osiedla, w przypływie nagłej złości, dosypał mu do jedzenia jeden z granulatów, znalezionych na tarasie. Właściciel, z którym psiak został wysłany do lekarza, nie był w formie po całonocnej libacji, więc nie pilnował zbytnio szczeniaka, który szybko znalazł sposób, aby odczepić smycz.
Castiel błąkał się po ulicach miasteczka przez dobre dwie godziny, zwiedzając i starając się znaleźć ciekawe zajęcie. Dopiero w parku wpadł na genialny pomysł. Na jednej z drewnianych ławek siedziała mała dziewczynka z tornistrem, uporczywie pisząc coś na kartce. Cas nieśmiało podszedł bliżej, a kiedy dziecko uśmiechnęło się w jego stronę, zupełnie przestał się go obawiać. Przednimi łapami stanął na belce i uważnie przyglądał się koślawo odwzorowywanym przez dziewczynkę literom. Ta z kolei zaczęła mu tłumaczyć co one oznaczają oraz jak bardzo przydatne jest ich odczytywanie. Szczeniak postanowił nauczyć się czytać, więc chwycił kartkę i pędem rzucił się do ucieczki. Prawie wpadł pod ciężarówkę, ale biegł dalej, pokonując kolejne przecznice, aż został zatrzymany Lokiego, który z czasem stał się jego przybranym ojcem i zaprowadził do sfory.
Kontakt : snaraluch
Od Lokiego
Odchodzę.
Końcówka zimy bieżącego roku katastrofalnie zmieniła moje życie, wprowadzając w nie najróżniejsze uczucia i emocje, jakich nigdy nie spodziewałem się doznać.
Tego dnia obudziły mnie odgłosy kłótni. Wyjrzałem z jaskini. Para kochanków wymieniała ze sobą własne poglądy, a sądząc po ich podniesionych głosach, były to pomysły odnośnie ich przyszłości, których jedna ze stron nie popierała. W ostatnim czasie był to dość popularny widok. Psy po chwili zniknęły mi z oczu, a po wypowiedzianych przez nie słowach nie pozostało nawet echo. Temat ten zapewne był tak błahy, że nawet las chciał go jak najszybciej wyrzucić z pamięci. Nie widziałem sensu w tym, żeby wrócić do łóżka i kontynuować drzemkę, skoro dzień rozpoczął się już na dobre. Czas się spakować.
Miałem spory kłopot w wybraniu rzeczy być może przez to, iż zbyt przywiązuję się do przedmiotów. Musiałem wziąć tylko te najpotrzebniejsze, bo wszystkiego nigdy nie przetransportowałbym w pojedynkę. Ciężko było mi się rozstać z projektorem, encyklopediami i innymi pierdółkami, które tak sumiennie zbierałem. Jednak nastał nowy okres w życiu - lepszy lub gorszy - w każdym razie nowy. Zamknąłem wszystkie niedokończone sprawy. Dumny z siebie stanąłem na skraju jaskini, myśląc o latach w niej spędzonych i tęsknocie, która już teraz, powoli zaczęła mnie nawiedzać. Ale podjąłem decyzję - odchodzę chociażby nie wiem co.
-Jocker... - niepewnie przemówiłem do alfy. - Ja... na mnie czas.
-Odchodzisz?! - pies oderwał się od swojego zajęcia i spojrzał na mnie ze strachem w oczach.
-Tak... To przemyślana decyzja. I nie proś, nie pytaj. Nie jestem w stanie tu być. Bez niego.
Pies westchnął.
-Mi też było ciężko. Nadal jest. Ale skoro chcesz odejść, to nie będę cię zatrzymywać.
Wrócił do wykonywania przerwanej wcześniej czynności i już więcej na mnie nie spojrzał. Jakby moja obecność była mu obojętna. Pokiwałem głową i odchodząc rzuciłem krótkie "cześć".
-Uważaj na siebie! - usłyszałem.
Będę. Wziąłem tobołek, obierając kurs na miasto.
Miasto jak miasto. Budynki, ulice, ludzie. Nie sądziłem, że może mi tego brakować. Nikt nie zwraca na mnie uwagi, nie chce się przywitać i dowiedzieć się co u mnie. Wszyscy są sobie obojętni, każdy robi co chce; to miejsce wręcz stworzone dla mnie. Czekają mnie zimne noce na ulicy, głód, głupota ludzi; ale nie przejmuję się tym. Poradzę sobie.
Z początku zwiedzałem mniej ruchliwe ulice, w poszukiwaniu miejsca na nocleg. Każdy zaułek wydawał mi się nieodpowiedni, bądź już zamieszkały, a na tereny prywatne wolałem nie wchodzić. W końcu zostawiłem obciążające mnie rzeczy w krzakach przy mniej uczęszczanej alejce pobliskiego parku i ruszyłem do centrum w poszukiwaniu jedzenia.
Kiedy przekraczałem kolejną przecznicę, do moich uszu dobiegł przeraźliwy huk, coś w stylu spadającego kontenera. Nagle zza węgła jednej z kamieniczek, wyskoczył na jezdnię czarny szczeniak, trzymający w pysku zgniecione resztki kartki. Przejeżdżający samochód towarowy, gwałtownie zahamował, skręcając koła, by go wyminąć, docelowo zderzając się z murem dzielącym jezdnię od parku. Pies jednak nie widział tego zajścia. Biegł dalej, zupełnie jakby goniony przez niewidzialną siłę. Poczułem coś na kształt zainteresowania. To był impuls. Rzuciłem się za nim w pogoń.
-Stój! - krzyknąłem, mając nadzieję, że posłucha.
On jednak biegł dalej, zupełnie jakby nic do niego nie docierało. Zwalniał, a ja przyspieszałem, dzięki czemu dorwałem go już za drugim zakrętem. Przygniotłem go lekko swoim ciałem do piaszczystej nawierzchni, na co zareagował pisknięciem.
-Zostaw! - usłyszałem. - Puść mnie!
Szczeniak był mocno przestraszony. Mogłem poznać to przez jego szybkie tętno i drżący głos, jakim do mnie przemawiał.
-Spokojnie - powiedziałem powoli. - Nie chcę ci nic zrobić.
Ostrożnie wstałem, nadal przytrzymując psa łapą z obawy, że nie dogonię go po raz drugi. Teraz mogłem dokładnie mu się przyjrzeć. Miał około czterech miesięcy. Chociaż był brudny i zaniedbany, to dało się wyczuć, że nie jest pierwszym lepszym psem z ulicy. Wyglądał na owczarka, bo pomimo niewielkich jeszcze rozmiarów, jego masywne łapy oraz niemalże wystawowa budowa, wskazywały na szlachetne urodzenie. Nigdy nie widziałem tak inteligentnego spojrzenia. Jego soczewki wpatrywały się we mnie z natarczywością i zainteresowaniem, którego rodzaju jeszcze nie znałem. W jakiś sposób byłem się przy nim mały. To głupie, bo przecież był ode mnie niższy, młodszy, słabszy, nie potrafił tego co ja, ale drzemał w nim tak olbrzymi potencjał, że naraz poczułem zupełnie nieznane dotąd uczucie. Chęć poznania tego stworzonka, zaprzyjaźnienia się.
-Mogę iść? - spytał, a ja zorientowałem się, że strach zupełnie go opuścił. - Puść mnie!
Wykonałem jego polecenie. Szczeniak wstał i jeszcze raz zmierzył mnie wzrokiem, tym razem ze znacznie wyższej wysokości niż przedtem.
-Dlaczego uciekałeś? - spojrzałem na niego niechętnie, starając się nie dać po sobie poznać, że cokolwiek mnie to interesuje.
-Bo nie chciałem, żeby ktoś mnie złapał - odparł jak typowe dziecko, które nieświadomie omija najważniejsze elementy opowiadanej historii.
-Gonił cię ktoś? Zrobiłeś coś złego? Daj spokój, mały. Komu by zależało na kimś takim jak ty?
Nic nie zrobił sobie z tego, że świadomie go obraziłem. Wzruszył ramionami i już miał zamiar odchodzić, kiedy nagle podskoczył, jakby o czymś sobie przypomniał i zaczął rozglądać się na wszystkie strony.
-Gdzie to jest?! - jego głos zanosił się płaczem. - Gdzie to jest?! Zgubiłem, zgubiłem!
Szybko skojarzyłem fakty, dzięki czemu przypomniałem sobie dokładnie co takiego zgubił. Kartkę, z którą uciekał. Pies położył się na ziemi i nakrył pysk łapami.
-Zły Cas - chlipał. - Bardzo zły Cas. Dlaczego? Dlaczego zawsze mi jest źle? Dlaczego inne psy są szczęśliwe? Czy to kara za to, że nie chcę być tak głupi jak one?
Coś mnie ruszyło. Spojrzałem na niego zupełnie inaczej. Przypomniały mi się chwile z dzieciństwa, trudności z jakimi musiałem się zmierzyć. Sam. Zobaczyłem w tej włochatej kulce samego siebie, zagubionego, tego któremu nikt nie pokazał właściwej drogi. I nagle dotarło do mnie, że ja i on jesteśmy do siebie cholernie podobni, że nie mogę zostawić go samego.
-Nie płacz - rozkazałem siadając koło niego. - Mądre psy tak nie robią. Pomyśl, jeśli zobaczą cię jak płaczesz, nie będą cię szanować. Będziesz nikim.
-Nie będę nikim! - zerwał się nagle. - Nie chcę! Chcę być najlepszym psem na świecie! Chcę, żeby mnie szanowali!
Uśmiechnąłem, słysząc te niecodzienne aspiracje. Mało kiedy zdaża się, ktoś kto jako szczenię wie, jaka droga jest dla niego przeznaczona.
-Gdzie twoi rodzice? - skupiłem na nim uwagę. - Może już powinieneś iść? Może cię szukają? Martwią się o ciebie?
-Nie - westchnął cicho. - Nie mam taty, a mama mnie nie kocha. Mam dużo rodzeństwa, ale ona nie zwraca na nas uwagi. Tylko na panią i pana, bo ją karmią, a o nas nie panięta. Raz to mnie nawet ugryzła, bo wziąłem jej piłkę. Zresztą zawsze dbałem sam o siebie. Nie lubię innych bo są dla mnie za głupi. Tylko zabawy im w głowie. Dlatego odeszłem, nie chciałem tak żyć. Poszłem tu, żeby się nauczyć czegoś.
Krzywiłem się, gdy wypowiadał niepoprawne formy wyrazów, bądź też kaleczył język, przez zmianę szyku zdania. Nie miałem mu tego za złe. Wiedziałem, że nie miał nikogo, kto nauczyłby go poprawnie mówić, więc tylko przytakiwałem lub poprawiałem, gdy za bardzo coś pomieszał.
-Ty jesteś inny - pokiwał łbem. - Rozumiesz mnie, prawda?
-... Zdaje mi się, że tak - zacząłem niepewnie. - Kiedy byłem w twoim wieku też odszedłem od rodziny. Nie czułem do nich przywiązania, a nasze więzi były rozluźnione do tego stopnia, że zupełne zerwanie ich było tylko kwestią czasu. Nie potrafiłem żyć z psami, które kierują się jedynie popędami, a za prawdę przyjmują wszystko, co im powiedzą.
Spojrzał na mnie z uznaniem. Niepewnie podszedł do mnie bliżej, na tyle, że mogłem uznać to za złamanie granicy przestrzeni prywatnej, jednak zanim zdołałem cokolwiek powiedzieć, przyległ mi do klatki piersiowej i wtulił zimny nos w moje futro.
-Naucz mnie! - pisnął, nie odsuwając się ani o centymetr. - Naucz mnie wszystkiego co potrafisz! Chcę być taki jak ty!
Zbaraniałem. Przez całe życie uważałem się za dziwoląga, kogoś nieciekawego, niewartego uwagi. Tym czasem zjawił się kundel, dla którego stałem się wzorem, po zaledwie kilku minutach znajomości i zapewnia, że chce "zmarnować" swoje życie, w ten sam sposób, w jaki ja zmarnowałem swoje. Chyba milczałem zbyt długo, bo pies odsunął się ode mnie i rzucił mi najbardziej zawiedziony rodzaj spojrzenia.
-Proszę... - szepnął. - Tylko jeden raz! Tylko jedna rzecz! Proszę!
Westchnąłem, po czym pokiwałem łbem z rezygnacją. Szczeniak podskoczył z radości, ale szybko się opanował, przyjmując poważny wygląd. Kiedy spytałem go co się stało, on począł wyjaśniać, że dla niego przejawy emocji są złe i od niedawna próbuje się ich wyzbyć.
-Jestem Loki - uznałem, że najwyższy czas się przedstawić. - Ludzie tak mnie nazwali i w pełni podoba mi się to imię. A ty?
-Cas - odparł szybko, po czym popadł w zamyślenie. - Tak, jestem Cas... To skrót od... - zamilkł, starając coś sobie przypomnieć. - ...Casziel.
Zaśmiałem się lekko, bo jego imię brzmiało zupełnie jak "kaszel". Casziel zrobił urażoną minę, a ja uznałem, że kiedy próbuje naśladować zachowanie dorosłych jest jeszcze zabawniejszy, niż gdy łączy ze sobą dwa niepasujące do siebie wyrazy. "Casziel"... Nagle coś mnie olśniło. W głowie zabłysło światełko wspomnienia z dzieciństwa, z czasów mieszkania wśród ludzi. Nie stłumiłem go, bo było to dobre wspomnienie. Jedno z niewielu.
-A może "Castiel"? - spytałem, po dokładnym przypomnieniu sobie pewnego wątku.
-Tak! Castiel! - znów się zapomniał i trochę za bardzo dał upust emocjom. Szybko to do niego dotarło, więc jeszcze raz powtórzył wcześniejszą wypowiedź, tym razem bez zbędnego przejęcia.
-Lubiłem ten serial... - zdałem sobie sprawę jak bardzo brakuje mi typowo ludzkich rozrywek, tj. oglądania telewizji.
-Kogo? - spytał widocznie zainteresowany.
Uśmiechnąłem się tylko, nie chcąc mu tłumaczyć pochodzenia jego imienia. Coraz bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że ten szczeniak jest wyjątkowy. Postanowiłem, że nauczę go kilku rzeczy, może nawet pozwolę mu zostać u siebie na dłużej. I właśnie tu pojawił się problem. Nie było już żadnego "u siebie". Porzuciłem sforę, skazując nas tym samym na głodówkę i zimne noce na ulicy. Wychowałem się w podobnych warunkach; w warunkach, których nie życzyłbym najgorszemu wrogowi, a co dopiero Casowi. I chociaż perspektywa powrotu do sfory nie do końca mi odpowiadała, bo przecież podjąłem decyzję; jednak tu szło o coś ważniejszego. Cas zasługuje na wszystko, co najlepsze.
-Pójdziemy do mnie - zadecydowałem, rzucając szczeniakowi krótkie spojrzenie. - Mam wiele... przedmiotów, które mogą ci się spodobać.
-Super! - pisnął, nadal starając się nie okazywać emocji. - Szkoda, że zgubiłem kartkę.
-Właśnie. Chciałem cię o to spytać. Do czego była potrzebna ci ta kartka?
Castiel zasmucił się na samą myśl o przykrym zdarzeniu. Odetchnął cicho i spojrzał na mnie niepewnie, jakby z obawy, że go wyśmieję.
-Tam były napisane litery. Bo ja bardzo chcę się nauczyć czytać, ale nikt nie umie i nie nauczy mnie. Dlatego ukradłem zeszyt dziewczynce i uciekałem bo mnie goniła. I chciała go zabrać, a ja się o to bałem, bo teraz nie będę umiał czytać.
Coś chwyciło mnie za serce. Wszystkie szczeniaki, jakie do tej pory znałem wręcz uciekały od nauki czytania i wszystkiego co było związane z samodzielnym myśleniem.
-Nie martw się o to - powiedziałem. - W mojej jaskini mam mnóstwo książek i podręczników...
-Ty... - głośno nabrał powietrza i wytrzeszczył oczy. - Ty umiesz czytać?!
Z początku zdziwiła mnie jego reakcja, ale później dotarło do mnie, iż w jego otoczeniu żaden pies nie posiadał tej umiejętności. Kiedy przytaknąłem, natychmiast zerwał się z miejsca, wydał kilka radosnych okrzyków i niemal klęknął, błagając, abym natychmiast go tam zaprowadził. Nie opłacało się wracać do parku po zostawioną tam wcześniej torbę, w której znajdowało się jedynie trochę prowiantu na "czarną godzinę" oraz niedokładne mapy. Pokiwałem łbem i ruszyłem w drogę powrotną do sfory, a Cas, z trudem hamujący wesołe podskoki, za mną.
Podróż nie należała do najprzyjemniejszych. Częściowo przez niecierpliwego szczeniaka u boku, domagającego się co chwilę mojej uwagi; częściowo przez deszcz, który niespodziewanie lunął z nieba. Teraz nie dość, że Cas opowiadał o swojej przeszłości, to jeszcze marudził i jęczał.
-Proszę! - powiedziałem, przerywając mu historyjkę o zbitym kubku. - Pięć minut ciszy. Tylko pięć minut.
-Skąd mam wiedzieć ile to pięć minut? - zamyślił się. - Nie umiem liczyć... No i wtedy pani powiedziała...
-Nie zaczyna się zdania od "no" - westchnąłem. - Po prostu postaraj się być cicho, aż nie pozwolę ci się odezwać, rozumiesz?
-O-okej.
Odetchnąłem, ale już po minucie temat rozbitego kubka ze Star Warsów powrócił nagle i bezlitośnie. Nie pozostawało mi nic innego, jak tylko iść szybciej i słuchać. Albo chociaż udawać, że słucham.
Po około godzinie dotarliśmy do rzeki odgradzającej nas od przysłowiowego punktu B. Rzecz jasna, sam przebyłbym drogę w pół godziny, ale szczeniak nie był przyzwyczajony do długiego marszu. Szliśmy zatem wolno, nawet pełzaliśmy, a im bliżej do celu, tym Cas bardziej nie mógł się doczekać. Pojawienie się rzeki na naszej trasie oznaczało, że już prawie jesteśmy, więc nawet uśmiechnąłem się na jej widok.
-Musimy przez nią przejść - powiedziałem. - Prąd jest tutaj bardzo silny, więc nawet nie myśl o kąpieli. Przy twojej masie ciała porwałoby cię trzy kilometry stąd.
-To dużo?
-Bardzo.
Odnalazłem wzrokiem wystające z wody kamienie, tworzące niezbyt bezpieczną ścieżkę na drugi brzeg. Spojrzałem niepewnie na szczeniaka, który ledwo stał na łapach, wpatrując się we mnie z zaciekawieniem. Tak, to byłoby ryzykowne, ale nie wezmę go na grzbiet, bo w ten sposób utopimy się obaj. Mogę tylko iść z tyłu i go asekurować.
-Pójdziesz pierwszy - powiedziałem.
-Mam płynąć? Nie umiem.
-Nie, musisz iść po tej ścieżce. - Wskazałem kamienie. - Idź powoli i ostrożnie, nie oglądaj się, i nie bój. Będę tuż za tobą.
-Nie boję! - krzyknął i śmiałym ruchem wskoczył na pierwszy stopień.
Zachwiał się, przez co niemal stanęło mi serce, lecz po chwili złapał równowagę i uśmiechnął się w moim kierunku.
-Dam radę! - powiedział dumnie.
-Miałeś się nie odwracać, gamoniu - prychnąłem. - Idź. Powoli.
Szło nam dobrze aż do siódmego kamienia. To wtedy niebo przeszył piorun, a ziemia zadudniła. Cas podskoczył ze strachu na dobry metr wzwyż, poślizgnął i wylądował w wodzie. Nie zdążyłem zareagować, ani też nie zrobiłem nic, aby mu pomóc. To stało się zbyt szybko. Szczeniak piszczał, szamotał się, próbował stawić opór wodzie, która porywała go coraz dalej. Ocknąłem się chwilę później, zbyt długą chwilę później. Nie mogę go stracić. Wskoczyłem za nim.
Wyszedłem na brzeg dobre pół kilometra dalej.
-CAS! - ryknąłem na całą okolicę, rozglądając się w poszukiwaniu przyjaciela.
To było pierwsze, co zrobiłem. Zapomniałem o sobie, o tym jak bardzo jestem wycięczony po przegranej walce z prądem wody. Zapomniałem o wszystkim, co mnie dotyczyło, by docelowo skupić się wyłącznie na Casie. Szybko wstałem i nawet nie otrzepawszy się z błota, rzuciłem się wzdłuż nurtu rzeki, starając się go namierzyć. Jednak nie było go nigdzie, rozpłynął się bezpowrotnie, czyniąc w moim umyśle coś na kształt pustki obecnej po stracie kogoś bliskiego. Co z tego, że znaliśmy się zaledwie kilka godzin. On miał coś w sobie, przez co czułem, że jest najważniejszą osobą w moim dotychczasowym życiu. Bowiem, żadem spotkany przeze mnie pies nie był nim, nie był Casem.
-CASTIEL!!! - powtórzyłem nawoływania.
Odpowiedziała mi cisza. Przebiegła przeze mnie fala żalu i smutku. Wrażenie, że nic już nie da się zrobić; gorzka prawda, że czasu nie da się cofnąć. Odpędziłem pesymistyczne myśli, starając się opanować rosnące uczucie bezsilności. Biegałem po brzegu przez krótką chwilę, wołając i wypatrując przyjaciela, po czym ponownie wskoczyłem do wody i bez względu na konsekwencje, zacząłem przeszukiwać rzekę wzdłuż i wszerz, z nieugaszonym jeszcze do końca, płomyczkiem nadziei. Nic, nie było go nigdzie.
-L...Loooki! - usłyszałem cieniutki głosik.
W pierwszej chwili uznałem go za złudzenie, jednak gdy głosik znów się odezwał, wiedziałem już, że to nie fatamorgana. Lotem błyskawicy rzuciłem się w stronę skąd dochodził odgłos. Źródło dźwięku znajdowało się zaledwie kilka susów dalej, że aż trudno było uwierzyć, iż mogłem je przeoczyć. Mokre, przemarznięte i wyczerpane leżało na brzegu, nie mogąc się podnieść.
-Prze... Przepraszam - pisnął i spojrzał na mnie dużymi okrągłymi oczyma.
Miałem ochotę go przytulić, ucałować, powiedzieć, że nic się nie stało, że go kocham; jednak tego nie zrobiłem. Wyprostowałem się i łamiącym się, oskarżycielskim głosem niemal wyrecytowałem:
-Nigdy więcej tak nie rób.
Końcówka zimy bieżącego roku katastrofalnie zmieniła moje życie, wprowadzając w nie najróżniejsze uczucia i emocje, jakich nigdy nie spodziewałem się doznać.
Tego dnia obudziły mnie odgłosy kłótni. Wyjrzałem z jaskini. Para kochanków wymieniała ze sobą własne poglądy, a sądząc po ich podniesionych głosach, były to pomysły odnośnie ich przyszłości, których jedna ze stron nie popierała. W ostatnim czasie był to dość popularny widok. Psy po chwili zniknęły mi z oczu, a po wypowiedzianych przez nie słowach nie pozostało nawet echo. Temat ten zapewne był tak błahy, że nawet las chciał go jak najszybciej wyrzucić z pamięci. Nie widziałem sensu w tym, żeby wrócić do łóżka i kontynuować drzemkę, skoro dzień rozpoczął się już na dobre. Czas się spakować.
Miałem spory kłopot w wybraniu rzeczy być może przez to, iż zbyt przywiązuję się do przedmiotów. Musiałem wziąć tylko te najpotrzebniejsze, bo wszystkiego nigdy nie przetransportowałbym w pojedynkę. Ciężko było mi się rozstać z projektorem, encyklopediami i innymi pierdółkami, które tak sumiennie zbierałem. Jednak nastał nowy okres w życiu - lepszy lub gorszy - w każdym razie nowy. Zamknąłem wszystkie niedokończone sprawy. Dumny z siebie stanąłem na skraju jaskini, myśląc o latach w niej spędzonych i tęsknocie, która już teraz, powoli zaczęła mnie nawiedzać. Ale podjąłem decyzję - odchodzę chociażby nie wiem co.
-Jocker... - niepewnie przemówiłem do alfy. - Ja... na mnie czas.
-Odchodzisz?! - pies oderwał się od swojego zajęcia i spojrzał na mnie ze strachem w oczach.
-Tak... To przemyślana decyzja. I nie proś, nie pytaj. Nie jestem w stanie tu być. Bez niego.
Pies westchnął.
-Mi też było ciężko. Nadal jest. Ale skoro chcesz odejść, to nie będę cię zatrzymywać.
Wrócił do wykonywania przerwanej wcześniej czynności i już więcej na mnie nie spojrzał. Jakby moja obecność była mu obojętna. Pokiwałem głową i odchodząc rzuciłem krótkie "cześć".
-Uważaj na siebie! - usłyszałem.
Będę. Wziąłem tobołek, obierając kurs na miasto.
Miasto jak miasto. Budynki, ulice, ludzie. Nie sądziłem, że może mi tego brakować. Nikt nie zwraca na mnie uwagi, nie chce się przywitać i dowiedzieć się co u mnie. Wszyscy są sobie obojętni, każdy robi co chce; to miejsce wręcz stworzone dla mnie. Czekają mnie zimne noce na ulicy, głód, głupota ludzi; ale nie przejmuję się tym. Poradzę sobie.
Z początku zwiedzałem mniej ruchliwe ulice, w poszukiwaniu miejsca na nocleg. Każdy zaułek wydawał mi się nieodpowiedni, bądź już zamieszkały, a na tereny prywatne wolałem nie wchodzić. W końcu zostawiłem obciążające mnie rzeczy w krzakach przy mniej uczęszczanej alejce pobliskiego parku i ruszyłem do centrum w poszukiwaniu jedzenia.
Kiedy przekraczałem kolejną przecznicę, do moich uszu dobiegł przeraźliwy huk, coś w stylu spadającego kontenera. Nagle zza węgła jednej z kamieniczek, wyskoczył na jezdnię czarny szczeniak, trzymający w pysku zgniecione resztki kartki. Przejeżdżający samochód towarowy, gwałtownie zahamował, skręcając koła, by go wyminąć, docelowo zderzając się z murem dzielącym jezdnię od parku. Pies jednak nie widział tego zajścia. Biegł dalej, zupełnie jakby goniony przez niewidzialną siłę. Poczułem coś na kształt zainteresowania. To był impuls. Rzuciłem się za nim w pogoń.
-Stój! - krzyknąłem, mając nadzieję, że posłucha.
On jednak biegł dalej, zupełnie jakby nic do niego nie docierało. Zwalniał, a ja przyspieszałem, dzięki czemu dorwałem go już za drugim zakrętem. Przygniotłem go lekko swoim ciałem do piaszczystej nawierzchni, na co zareagował pisknięciem.
-Zostaw! - usłyszałem. - Puść mnie!
Szczeniak był mocno przestraszony. Mogłem poznać to przez jego szybkie tętno i drżący głos, jakim do mnie przemawiał.
-Spokojnie - powiedziałem powoli. - Nie chcę ci nic zrobić.
Ostrożnie wstałem, nadal przytrzymując psa łapą z obawy, że nie dogonię go po raz drugi. Teraz mogłem dokładnie mu się przyjrzeć. Miał około czterech miesięcy. Chociaż był brudny i zaniedbany, to dało się wyczuć, że nie jest pierwszym lepszym psem z ulicy. Wyglądał na owczarka, bo pomimo niewielkich jeszcze rozmiarów, jego masywne łapy oraz niemalże wystawowa budowa, wskazywały na szlachetne urodzenie. Nigdy nie widziałem tak inteligentnego spojrzenia. Jego soczewki wpatrywały się we mnie z natarczywością i zainteresowaniem, którego rodzaju jeszcze nie znałem. W jakiś sposób byłem się przy nim mały. To głupie, bo przecież był ode mnie niższy, młodszy, słabszy, nie potrafił tego co ja, ale drzemał w nim tak olbrzymi potencjał, że naraz poczułem zupełnie nieznane dotąd uczucie. Chęć poznania tego stworzonka, zaprzyjaźnienia się.
-Mogę iść? - spytał, a ja zorientowałem się, że strach zupełnie go opuścił. - Puść mnie!
Wykonałem jego polecenie. Szczeniak wstał i jeszcze raz zmierzył mnie wzrokiem, tym razem ze znacznie wyższej wysokości niż przedtem.
-Dlaczego uciekałeś? - spojrzałem na niego niechętnie, starając się nie dać po sobie poznać, że cokolwiek mnie to interesuje.
-Bo nie chciałem, żeby ktoś mnie złapał - odparł jak typowe dziecko, które nieświadomie omija najważniejsze elementy opowiadanej historii.
-Gonił cię ktoś? Zrobiłeś coś złego? Daj spokój, mały. Komu by zależało na kimś takim jak ty?
Nic nie zrobił sobie z tego, że świadomie go obraziłem. Wzruszył ramionami i już miał zamiar odchodzić, kiedy nagle podskoczył, jakby o czymś sobie przypomniał i zaczął rozglądać się na wszystkie strony.
-Gdzie to jest?! - jego głos zanosił się płaczem. - Gdzie to jest?! Zgubiłem, zgubiłem!
Szybko skojarzyłem fakty, dzięki czemu przypomniałem sobie dokładnie co takiego zgubił. Kartkę, z którą uciekał. Pies położył się na ziemi i nakrył pysk łapami.
-Zły Cas - chlipał. - Bardzo zły Cas. Dlaczego? Dlaczego zawsze mi jest źle? Dlaczego inne psy są szczęśliwe? Czy to kara za to, że nie chcę być tak głupi jak one?
Coś mnie ruszyło. Spojrzałem na niego zupełnie inaczej. Przypomniały mi się chwile z dzieciństwa, trudności z jakimi musiałem się zmierzyć. Sam. Zobaczyłem w tej włochatej kulce samego siebie, zagubionego, tego któremu nikt nie pokazał właściwej drogi. I nagle dotarło do mnie, że ja i on jesteśmy do siebie cholernie podobni, że nie mogę zostawić go samego.
-Nie płacz - rozkazałem siadając koło niego. - Mądre psy tak nie robią. Pomyśl, jeśli zobaczą cię jak płaczesz, nie będą cię szanować. Będziesz nikim.
-Nie będę nikim! - zerwał się nagle. - Nie chcę! Chcę być najlepszym psem na świecie! Chcę, żeby mnie szanowali!
Uśmiechnąłem, słysząc te niecodzienne aspiracje. Mało kiedy zdaża się, ktoś kto jako szczenię wie, jaka droga jest dla niego przeznaczona.
-Gdzie twoi rodzice? - skupiłem na nim uwagę. - Może już powinieneś iść? Może cię szukają? Martwią się o ciebie?
-Nie - westchnął cicho. - Nie mam taty, a mama mnie nie kocha. Mam dużo rodzeństwa, ale ona nie zwraca na nas uwagi. Tylko na panią i pana, bo ją karmią, a o nas nie panięta. Raz to mnie nawet ugryzła, bo wziąłem jej piłkę. Zresztą zawsze dbałem sam o siebie. Nie lubię innych bo są dla mnie za głupi. Tylko zabawy im w głowie. Dlatego odeszłem, nie chciałem tak żyć. Poszłem tu, żeby się nauczyć czegoś.
Krzywiłem się, gdy wypowiadał niepoprawne formy wyrazów, bądź też kaleczył język, przez zmianę szyku zdania. Nie miałem mu tego za złe. Wiedziałem, że nie miał nikogo, kto nauczyłby go poprawnie mówić, więc tylko przytakiwałem lub poprawiałem, gdy za bardzo coś pomieszał.
-Ty jesteś inny - pokiwał łbem. - Rozumiesz mnie, prawda?
-... Zdaje mi się, że tak - zacząłem niepewnie. - Kiedy byłem w twoim wieku też odszedłem od rodziny. Nie czułem do nich przywiązania, a nasze więzi były rozluźnione do tego stopnia, że zupełne zerwanie ich było tylko kwestią czasu. Nie potrafiłem żyć z psami, które kierują się jedynie popędami, a za prawdę przyjmują wszystko, co im powiedzą.
Spojrzał na mnie z uznaniem. Niepewnie podszedł do mnie bliżej, na tyle, że mogłem uznać to za złamanie granicy przestrzeni prywatnej, jednak zanim zdołałem cokolwiek powiedzieć, przyległ mi do klatki piersiowej i wtulił zimny nos w moje futro.
-Naucz mnie! - pisnął, nie odsuwając się ani o centymetr. - Naucz mnie wszystkiego co potrafisz! Chcę być taki jak ty!
Zbaraniałem. Przez całe życie uważałem się za dziwoląga, kogoś nieciekawego, niewartego uwagi. Tym czasem zjawił się kundel, dla którego stałem się wzorem, po zaledwie kilku minutach znajomości i zapewnia, że chce "zmarnować" swoje życie, w ten sam sposób, w jaki ja zmarnowałem swoje. Chyba milczałem zbyt długo, bo pies odsunął się ode mnie i rzucił mi najbardziej zawiedziony rodzaj spojrzenia.
-Proszę... - szepnął. - Tylko jeden raz! Tylko jedna rzecz! Proszę!
Westchnąłem, po czym pokiwałem łbem z rezygnacją. Szczeniak podskoczył z radości, ale szybko się opanował, przyjmując poważny wygląd. Kiedy spytałem go co się stało, on począł wyjaśniać, że dla niego przejawy emocji są złe i od niedawna próbuje się ich wyzbyć.
-Jestem Loki - uznałem, że najwyższy czas się przedstawić. - Ludzie tak mnie nazwali i w pełni podoba mi się to imię. A ty?
-Cas - odparł szybko, po czym popadł w zamyślenie. - Tak, jestem Cas... To skrót od... - zamilkł, starając coś sobie przypomnieć. - ...Casziel.
Zaśmiałem się lekko, bo jego imię brzmiało zupełnie jak "kaszel". Casziel zrobił urażoną minę, a ja uznałem, że kiedy próbuje naśladować zachowanie dorosłych jest jeszcze zabawniejszy, niż gdy łączy ze sobą dwa niepasujące do siebie wyrazy. "Casziel"... Nagle coś mnie olśniło. W głowie zabłysło światełko wspomnienia z dzieciństwa, z czasów mieszkania wśród ludzi. Nie stłumiłem go, bo było to dobre wspomnienie. Jedno z niewielu.
-A może "Castiel"? - spytałem, po dokładnym przypomnieniu sobie pewnego wątku.
-Tak! Castiel! - znów się zapomniał i trochę za bardzo dał upust emocjom. Szybko to do niego dotarło, więc jeszcze raz powtórzył wcześniejszą wypowiedź, tym razem bez zbędnego przejęcia.
-Lubiłem ten serial... - zdałem sobie sprawę jak bardzo brakuje mi typowo ludzkich rozrywek, tj. oglądania telewizji.
-Kogo? - spytał widocznie zainteresowany.
Uśmiechnąłem się tylko, nie chcąc mu tłumaczyć pochodzenia jego imienia. Coraz bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że ten szczeniak jest wyjątkowy. Postanowiłem, że nauczę go kilku rzeczy, może nawet pozwolę mu zostać u siebie na dłużej. I właśnie tu pojawił się problem. Nie było już żadnego "u siebie". Porzuciłem sforę, skazując nas tym samym na głodówkę i zimne noce na ulicy. Wychowałem się w podobnych warunkach; w warunkach, których nie życzyłbym najgorszemu wrogowi, a co dopiero Casowi. I chociaż perspektywa powrotu do sfory nie do końca mi odpowiadała, bo przecież podjąłem decyzję; jednak tu szło o coś ważniejszego. Cas zasługuje na wszystko, co najlepsze.
-Pójdziemy do mnie - zadecydowałem, rzucając szczeniakowi krótkie spojrzenie. - Mam wiele... przedmiotów, które mogą ci się spodobać.
-Super! - pisnął, nadal starając się nie okazywać emocji. - Szkoda, że zgubiłem kartkę.
-Właśnie. Chciałem cię o to spytać. Do czego była potrzebna ci ta kartka?
Castiel zasmucił się na samą myśl o przykrym zdarzeniu. Odetchnął cicho i spojrzał na mnie niepewnie, jakby z obawy, że go wyśmieję.
-Tam były napisane litery. Bo ja bardzo chcę się nauczyć czytać, ale nikt nie umie i nie nauczy mnie. Dlatego ukradłem zeszyt dziewczynce i uciekałem bo mnie goniła. I chciała go zabrać, a ja się o to bałem, bo teraz nie będę umiał czytać.
Coś chwyciło mnie za serce. Wszystkie szczeniaki, jakie do tej pory znałem wręcz uciekały od nauki czytania i wszystkiego co było związane z samodzielnym myśleniem.
-Nie martw się o to - powiedziałem. - W mojej jaskini mam mnóstwo książek i podręczników...
-Ty... - głośno nabrał powietrza i wytrzeszczył oczy. - Ty umiesz czytać?!
Z początku zdziwiła mnie jego reakcja, ale później dotarło do mnie, iż w jego otoczeniu żaden pies nie posiadał tej umiejętności. Kiedy przytaknąłem, natychmiast zerwał się z miejsca, wydał kilka radosnych okrzyków i niemal klęknął, błagając, abym natychmiast go tam zaprowadził. Nie opłacało się wracać do parku po zostawioną tam wcześniej torbę, w której znajdowało się jedynie trochę prowiantu na "czarną godzinę" oraz niedokładne mapy. Pokiwałem łbem i ruszyłem w drogę powrotną do sfory, a Cas, z trudem hamujący wesołe podskoki, za mną.
Podróż nie należała do najprzyjemniejszych. Częściowo przez niecierpliwego szczeniaka u boku, domagającego się co chwilę mojej uwagi; częściowo przez deszcz, który niespodziewanie lunął z nieba. Teraz nie dość, że Cas opowiadał o swojej przeszłości, to jeszcze marudził i jęczał.
-Proszę! - powiedziałem, przerywając mu historyjkę o zbitym kubku. - Pięć minut ciszy. Tylko pięć minut.
-Skąd mam wiedzieć ile to pięć minut? - zamyślił się. - Nie umiem liczyć... No i wtedy pani powiedziała...
-Nie zaczyna się zdania od "no" - westchnąłem. - Po prostu postaraj się być cicho, aż nie pozwolę ci się odezwać, rozumiesz?
-O-okej.
Odetchnąłem, ale już po minucie temat rozbitego kubka ze Star Warsów powrócił nagle i bezlitośnie. Nie pozostawało mi nic innego, jak tylko iść szybciej i słuchać. Albo chociaż udawać, że słucham.
Po około godzinie dotarliśmy do rzeki odgradzającej nas od przysłowiowego punktu B. Rzecz jasna, sam przebyłbym drogę w pół godziny, ale szczeniak nie był przyzwyczajony do długiego marszu. Szliśmy zatem wolno, nawet pełzaliśmy, a im bliżej do celu, tym Cas bardziej nie mógł się doczekać. Pojawienie się rzeki na naszej trasie oznaczało, że już prawie jesteśmy, więc nawet uśmiechnąłem się na jej widok.
-Musimy przez nią przejść - powiedziałem. - Prąd jest tutaj bardzo silny, więc nawet nie myśl o kąpieli. Przy twojej masie ciała porwałoby cię trzy kilometry stąd.
-To dużo?
-Bardzo.
Odnalazłem wzrokiem wystające z wody kamienie, tworzące niezbyt bezpieczną ścieżkę na drugi brzeg. Spojrzałem niepewnie na szczeniaka, który ledwo stał na łapach, wpatrując się we mnie z zaciekawieniem. Tak, to byłoby ryzykowne, ale nie wezmę go na grzbiet, bo w ten sposób utopimy się obaj. Mogę tylko iść z tyłu i go asekurować.
-Pójdziesz pierwszy - powiedziałem.
-Mam płynąć? Nie umiem.
-Nie, musisz iść po tej ścieżce. - Wskazałem kamienie. - Idź powoli i ostrożnie, nie oglądaj się, i nie bój. Będę tuż za tobą.
-Nie boję! - krzyknął i śmiałym ruchem wskoczył na pierwszy stopień.
Zachwiał się, przez co niemal stanęło mi serce, lecz po chwili złapał równowagę i uśmiechnął się w moim kierunku.
-Dam radę! - powiedział dumnie.
-Miałeś się nie odwracać, gamoniu - prychnąłem. - Idź. Powoli.
Szło nam dobrze aż do siódmego kamienia. To wtedy niebo przeszył piorun, a ziemia zadudniła. Cas podskoczył ze strachu na dobry metr wzwyż, poślizgnął i wylądował w wodzie. Nie zdążyłem zareagować, ani też nie zrobiłem nic, aby mu pomóc. To stało się zbyt szybko. Szczeniak piszczał, szamotał się, próbował stawić opór wodzie, która porywała go coraz dalej. Ocknąłem się chwilę później, zbyt długą chwilę później. Nie mogę go stracić. Wskoczyłem za nim.
Wyszedłem na brzeg dobre pół kilometra dalej.
-CAS! - ryknąłem na całą okolicę, rozglądając się w poszukiwaniu przyjaciela.
To było pierwsze, co zrobiłem. Zapomniałem o sobie, o tym jak bardzo jestem wycięczony po przegranej walce z prądem wody. Zapomniałem o wszystkim, co mnie dotyczyło, by docelowo skupić się wyłącznie na Casie. Szybko wstałem i nawet nie otrzepawszy się z błota, rzuciłem się wzdłuż nurtu rzeki, starając się go namierzyć. Jednak nie było go nigdzie, rozpłynął się bezpowrotnie, czyniąc w moim umyśle coś na kształt pustki obecnej po stracie kogoś bliskiego. Co z tego, że znaliśmy się zaledwie kilka godzin. On miał coś w sobie, przez co czułem, że jest najważniejszą osobą w moim dotychczasowym życiu. Bowiem, żadem spotkany przeze mnie pies nie był nim, nie był Casem.
-CASTIEL!!! - powtórzyłem nawoływania.
Odpowiedziała mi cisza. Przebiegła przeze mnie fala żalu i smutku. Wrażenie, że nic już nie da się zrobić; gorzka prawda, że czasu nie da się cofnąć. Odpędziłem pesymistyczne myśli, starając się opanować rosnące uczucie bezsilności. Biegałem po brzegu przez krótką chwilę, wołając i wypatrując przyjaciela, po czym ponownie wskoczyłem do wody i bez względu na konsekwencje, zacząłem przeszukiwać rzekę wzdłuż i wszerz, z nieugaszonym jeszcze do końca, płomyczkiem nadziei. Nic, nie było go nigdzie.
-L...Loooki! - usłyszałem cieniutki głosik.
W pierwszej chwili uznałem go za złudzenie, jednak gdy głosik znów się odezwał, wiedziałem już, że to nie fatamorgana. Lotem błyskawicy rzuciłem się w stronę skąd dochodził odgłos. Źródło dźwięku znajdowało się zaledwie kilka susów dalej, że aż trudno było uwierzyć, iż mogłem je przeoczyć. Mokre, przemarznięte i wyczerpane leżało na brzegu, nie mogąc się podnieść.
-Prze... Przepraszam - pisnął i spojrzał na mnie dużymi okrągłymi oczyma.
Miałem ochotę go przytulić, ucałować, powiedzieć, że nic się nie stało, że go kocham; jednak tego nie zrobiłem. Wyprostowałem się i łamiącym się, oskarżycielskim głosem niemal wyrecytowałem:
-Nigdy więcej tak nie rób.
poniedziałek, 8 lutego 2016
Od Wezy– CD opowiadania Nesty
Weza oddalił lekko swój pysk i spojrzał na Nesty, która patrzyła na niego lekko nieprzytomnym wzrokiem. Ten cichi westchnął i przekręcił łeb w lewo, próbując ukryć kilka łez, które spłynęły mu po pysku.
–Honey i Alana cały czas tu są– wskazał pyskiem Husky i Collie, które rozmawiały ze sobą. –Mów gdy poczujesz skę gorzej– mruknął i delikatnie położył jej pysk na barku.
–Tak– usłyszał cichutką odpowiedź, wydobywającą się z ust Nesty. Pies wstał i podszedł do Collie.
–Alana?– Weza spojrzał na nią poważnie, a suka odwróciła do niego łeb. –Czy... Czy Nesty od dawna jest chora?
–To nie jest wykluczone– Alana pokiwała parę razy łbem. –Tylko najwyraźniej dopiero nie dawno ta choroba się rozwinęła– ściszyła głos, widząc wchodzące szczeniaki.
–A co z zasłabnęciem Charlie? Choroba Nesty ma na to jakiś wpływ?– zerknął na sunię, która rozmawiała z siostrą.
–Bardzo możliwe, że któreś ze szczeniaków ma tą chorobę. Tylko zależy jeszcze jaka to choroba. Czy da się ją przenieść przez geny– mruknęła, po czym położyła łapę na barku Wezy. –Lecz najpierw musielibyśmy zbadać wszystkie szczeniaki– powiedziała, na co Weza pokiwał głową. Pies spojrzał na szczeniaki, po czym wysłał je na badania. Spokojnie powrócił do partnerki i usiadł obok niej.
–Ja-jak się czujesz?– spojrzał na nią kątem oka.
Nesty?
Od Gracy– CD opowiadania Bitter Sweet'a
Suka podniosła łeb i wyprostowała się.
–Idziemy na polowanie?– zapytała i skierowała wzrok w stronę Sweet'a.
–Nie dziękuje– chrząknął, podchodząc do jakiś resztek leżących na kamiennym stole. –To mi wystarczy– wskazał łapą "jedzenie". Gracy przewróciła oczami.
–Nie jajuj sobie– westchnęła i popatrzyła w stronę wyjścia. –Dobre powietrze dobrze Ci zrobi– zaśmiała się cicho i łapiąc Bitter'a za łapę, wywlekła go z jaskini.
–A więc prowadź– westchnął Owczarek i zaczęli iść. Nie musieli przejść długo, ponieważ nie daleko nich pasły się dwie sarny i jeleń.
–Co bierzesz?– szepnęła Grey by nie spłoszyć jedzenia i zerknęła na Bitter'a.
–Mogę wziąć jelenia– oblizał delikatnie wargi. Gracy pokiwała łeb i spojrzała na łup. Jeleń był o wiele większy [hyhyhy znów yaoi mod aktywejtyd ( ͡°( ͡° ͜ʖ ͡°) ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°) ͡°)] od saren, jednak dwie spokojnie mu dorównywały. Grey skinęła głową i chciała już coś powiedzieć, jednak Sweet wybiegł do przodu, zwinnie skacząc na jelenia. Suka nie pozostała w tyle i również pobiegła w stronę sarny. Niestety nie mogła złapać dwóch na raz, przez co jedna z nich spłoszona uciekła. Grey wbiła kły w krtań sarny i uśmiechając się zwycięsko, popatrzyła na zdobycz. Suka przeciągnęła w bezpieczne miejsce zdobycz i spojrzała na Sweet'a.
–Smacznego– uśmiechnęła się lekko i zatopiła kły w mięsiwie.
Bitter?
Od Gracy– CD opowiadania Honey
Gracy wstała z siedzenia i podniosła wysoko pysk. Zamknęła mocno powieki i stała tak chwilę. Wszystkie słowa które do tej pory wypowiedziała Honey, odbijały się echem w jej głowie. Otworzyła gwałtowie powieki i wbiła w Honey gniewne spojrzenie.
–Chcesz mi pomóc?– warknęła, kładąc przednie łapy na jej biurku. –Sama nie dawno byłaś martwa– Grey uniosła górną wargę, ukazując szereg białych zębów.
–Tak, lecz teraz jestem tu i chce Ci pomóc– powiedziała, lekko krzyżując łapy.
–Daruj sobie taką pomoc– fuknęła suka i odwróciła się w stronę wyjścia z gabinetu.
–Gracy– warknęła Honey, jednak nie wstała z miejsca. Patrzyła na nią jednak poważnie.
–Co?– burknęła, patrząc na nią przez ramię.
–Siadaj tu– powiedziała poważnym tonem i wskazała na krzesło. –Teraz– dodała, widząc, że Grey chce sobie pójść. Gracy westchnęła, przewracając oczami i siadła na wyznaczone przez Hon miejsce. Zajęła miejce, po czym spojrzała na Husky smętnie.
–Baw się w tego psychologa– warknęła cicho, wbijając wzrok w ziemię.
Honey?
niedziela, 7 lutego 2016
Od Ashley– CD opowiadania Rakish'a
–Dziękuje– powiedziała Ashley, biorąc zioła od Honey i wychodząc z jaskini. Chodziła raz na tydzień po jakieś zioła dla matki. Nie wiedziała na co i po co one są, lecz specjalnie ją to nieinteresowało. Spokojnie podreptała w stronę domu, jednak nagle poczuła mocne uderzenie.
–Uważaj jak chodzisz typie– zadźwięczało jej w uszach warknęcie. Suka podniosła łeb znad wysypanych na trawę ziół i spojrzała na psa. Zostawiając zioła w spokoju, obeszła psa wokół, ciekawie mu się przyglądając. Czuła, że był nietutejszy, dlatego nie mogła powstrzymać się od jakiegoś komentarza.
–Jak chodzisz typie– powtórzyła, delikatni, prawie niezauważalnie otwierając pysk, jednak bardzo melodycznie. Jakby owe zdanie śpiewała. W odpowiedzi usłyszała krótkie warknięcie.
–Nie słyszałaś?– odsłonił przednie kły, zbliżając pysk w stronę Ashley. –To kup sobie aparat– warknął, po czym parskną ironicznym śmiechem. Ash uniosła łapy ku górze, po czym zamknęła mu pysk. Popatrzyła na psa z udawanyn współczuciem.
–Ale mnie zjechałeś– powiedziała jak zawsze obojętnie, ze smętną miną. –Leże– dodała i zaczęła zbierać zioła do reklamówki. Dostało się do niej także parę źdźbeł trawy, jednak chyba nikt ich nie rozróżni. –Przepraszam, ale pozwolisz, że oddalę się teraz. Tym samym kończąc naszą przemiłą rozmowę– wzięła reklamówkę w łapy i ruszyła do domu.
Rakish?
czwartek, 4 lutego 2016
Od Locked'a- CD opowiadania Bitter Sweet'a
Zaciągnąłem ciężkiego owczarka do jego jaskini i położyłem go do jego łóżka. Wychodząc tylko powiedziałem do niego uporczywie.
- Nie myśl że ujdzie ci to na sucho. Odegram się za te wąsy!
Po tych słowach wyszedłem z jaskini przyjaciela a niedaleko od niej usłyszałem głośny i głupawy śmiech Bitter'a. Ech te narkotyki... Będąc już w mojej jaskini zacząłem grać na mojej konsolce. Czekałem tylko na północ.
***o północy***
Odłożyłem gierkę. Założyłem na łeb czarną czapkę z wyciętym otworem na oczy. Nie wiem co we mnie wstąpiło ale chciałem się poczuć jak agenci w filmach. Wziąłem krem do depilacji który kiedyś znalazłem w koszu niedaleko szosy. Wziąłem go w zęby i wyszedłem z jaskini. Skradałem się pomiędzy drzewami do jaskini Bitter'a. Gdy byłem przed wejściem otworzyłem krem. Gdybym go otworzył przy owczarku trzask mógłby obudzić Bitter'a. Wszedłem do jaskini i podszedłem do śpiącego psa. Założyłem rękawiczkę dzięki której nie zdepiluję sobie sierści na łapach i nałożyłem na łapę krem. Namalowałem nim brwi i różne śmieszne wzory na całym ciele. Odczekałem chwilę po czym przetarłem ręcznikiem miejsca gdzie wcześniej był depilator. Sierść gładko zeszła a Sweet był pół nagi. Zabrałem swoje rzeczy i przed wyjściem spojrzałem na Bitter'a i ze śmiechem powiedziałem.
- Teraz będziesz miał kaca i nie będziesz miał sierści golasie!- zaśmiałem się cicho.
Wybiegłem z jaskini i wróciłem do swojej. Zdjąłem czapkę i odłożyłem ją na półkę. Położyłem się w łóżku z wielkim, dumnym uśmiechem na pysku.
Bitter? xD
- Nie myśl że ujdzie ci to na sucho. Odegram się za te wąsy!
Po tych słowach wyszedłem z jaskini przyjaciela a niedaleko od niej usłyszałem głośny i głupawy śmiech Bitter'a. Ech te narkotyki... Będąc już w mojej jaskini zacząłem grać na mojej konsolce. Czekałem tylko na północ.
***o północy***
Odłożyłem gierkę. Założyłem na łeb czarną czapkę z wyciętym otworem na oczy. Nie wiem co we mnie wstąpiło ale chciałem się poczuć jak agenci w filmach. Wziąłem krem do depilacji który kiedyś znalazłem w koszu niedaleko szosy. Wziąłem go w zęby i wyszedłem z jaskini. Skradałem się pomiędzy drzewami do jaskini Bitter'a. Gdy byłem przed wejściem otworzyłem krem. Gdybym go otworzył przy owczarku trzask mógłby obudzić Bitter'a. Wszedłem do jaskini i podszedłem do śpiącego psa. Założyłem rękawiczkę dzięki której nie zdepiluję sobie sierści na łapach i nałożyłem na łapę krem. Namalowałem nim brwi i różne śmieszne wzory na całym ciele. Odczekałem chwilę po czym przetarłem ręcznikiem miejsca gdzie wcześniej był depilator. Sierść gładko zeszła a Sweet był pół nagi. Zabrałem swoje rzeczy i przed wyjściem spojrzałem na Bitter'a i ze śmiechem powiedziałem.
- Teraz będziesz miał kaca i nie będziesz miał sierści golasie!- zaśmiałem się cicho.
Wybiegłem z jaskini i wróciłem do swojej. Zdjąłem czapkę i odłożyłem ją na półkę. Położyłem się w łóżku z wielkim, dumnym uśmiechem na pysku.
Bitter? xD
Od Bitter Sweet'a - C.D Opowiadania Gracy
********
Bitter obudził się wcześnie, słońce nie zdążyło wyjrzeć zza nagich koron drzew, które obecnie były pokryte śniegiem. Zamrugał kontrolnie kilka razy i przybliżył się do niewielkiej menzurki z wodą. Zbliżył pysk do naczynia i uważnie patrzył na wolne podnoszenie i opadanie poziomu wody, którego właściwie prawie wcale nie było widać. A jednak to mu zaprzątnęło łeb; dlaczego woda się podnosi? Rozejrzał się półprzytomnym wzrokiem po mieszkaniu. Było w nim naprawdę czysto, biorąc pod uwagę sam fakt, że jej posiadaczem był Bitter Sweet.
- Byle do końca tygodnia. - westchnął.
Podskoczył do drewnianej komody, która wówczas służyła mu jako przechowalnia różnego rodzaju przedmiotów, takich jak gliniane miski czy puste kartoniki po mleku, które zawsze trzymał ze sobą. Uchylił drzwiczki, powodując przy tym nieprzyjemne skrzypienie starych już zawiasów. Lekko się skrzywił, słysząc ten przeraźliwy dźwięk pierwszy raz od pobytu w sforze. Otrzepał z kurzu jedną z mis, która utrzymywała się bardzo dobrze. Ułożył ją zgrabnie obok menzurki, odwracając łeb w stronę lekko uchylonego głazu wejściowego. Leżał przed nim biały, puszysty koc. Sweet schylił się, by go podnieść; wtedy właśnie materiał chwycił gwałtownie jego łapę, wbijając przy tym ostre szpony. Owczarek nie miał pojęcia, czemu koc go zaatakował. Właściwie, nie miał zbyt dużego pojęcia, co dzieje się w jego jaskini, bo nadal był senny i otumaniony.
- Przepraszam. - koc wydobył z siebie cichy głos.
Bitt odskoczył od niego jak oparzony. Dlaczego rzeczy martwe do niego przemawiają? Podbiegł szybko do miski. Próbował wydobyć wodę ze szklanego naczynia, aby oprzytomnieć. Próby nie dawały skutku, więc pies rozbił ją sobie na łbie. Kiedy się odwrócił, widział już zarys sylwetki śnieżnobiałej suczki.
- Gracy? - szepnął z niedowierzaniem. - Jak się tu znalazłaś?
- Ja.. - zaczęła niepewnie.
- Dlaczego płaczesz? - zapytał ponownie, podchodząc bliżej suki.
- Miałam zły sen. - mruknęła, przesuwając łapą za uchem. - Ale Ty chyba jeszcze gorszy, Bitter..
Owczarek zacmokał. Był pewny, że gadający koc nie był żadnym wymysłem.
Grey? xD
Od Locked'a- CD opowiadania Elaine
Usiadłem nieco wstydliwie u Elaine w jaskini. Czułem się tam nieswojo po naszej kłótni. Jakbym był w jaskini jakiegoś kompletnie obcego mi psa. Spojrzałem kątem oka na El która usiadła daleko ode mnie. Znów spuściłem wzrok.
- Teraz mi odpowiedz.- rzuciła oschle.
- Na to pytanie które mi zadałaś przed jaskinią alf?- zapytałem jakbym nie wiedział o co chodzi.
- No tak.
- No... To... Powiem ci że jesteś bardzo miła i... i piękna... ale nie potrafię ci tego powiedzieć prosto w twarz. Jestem tchórzem i nie potrafię...- jeszcze bardziej spuściłem wzrok w dół.
- Odpowiedz mi. Proszę...- teraz chyba trochę się uspokoiła i powróciła miła Ela.
- No... Tak czuję do ciebie coś więcej niż przyjaźń! Pasi?! Nie wiem jak zareagujesz po tych słowach ale naprawdę mi się podobasz. Wiedziałem że nie mam u ciebie żadnych szans więc najlepiej od razu się rozejdźmy.- coś dziwnego we mnie wstąpiło.
Po tych słowach nie wiedząc co zrobić wyszedłem z jaskini suczki i pobiegłem do mojej ukryć się w swojej głupocie. Usiadłem na łóżku i oparłem czoło o ścianę. Idiota... Po co ja jej to mówiłem. Przecież teraz może to zrujnować naszą przyjaźń.. Nie będzie się do mnie odzywać i wybierze Bitter'a. Z tyloma myślami w głowie zasnąłem na siedząco oparty o ścianę. Gdy się obudziłem było ciemno. Podejrzewam że jakaś trzecia nad ranem. Wyszedłem z mojej jaskini i udałem się na nocny spacer. Odwiedziłem las, łąkę i śnieżną polanę. Wracając do domu zobaczyłem włócząca się po lesie Elaine. Gdy ją zobaczyłem wskoczyłem w krzaki. Elaine usłyszała pewnie szelest spowodowany moim skokiem gdyż odwróciła się gwałtownie w stronę krzaka za którym cicho siedziałem. Podeszła nieco bliżej i gdy usłyszała kolejny szelest skoczyła prosto na mnie wbijając mi kły w szyję. Syknąłem z bólu. Suczka gwałtownie ode mnie odskoczyła i gdy zobaczyła że to ja cofnęła się kilka króków.
- Przepraszam! Boże!- przybliżyła się do mnie o te kilka kroków.
- To nic. Nic się nie stało.- przyłożyłem łapę do szyi aby zatamować krew.- Zaraz bujdę do Honey czy coś. Spoko.
Po tych słowach miałem się wycofać ale El mnie zatrzymała.
Elaine?
- Teraz mi odpowiedz.- rzuciła oschle.
- Na to pytanie które mi zadałaś przed jaskinią alf?- zapytałem jakbym nie wiedział o co chodzi.
- No tak.
- No... To... Powiem ci że jesteś bardzo miła i... i piękna... ale nie potrafię ci tego powiedzieć prosto w twarz. Jestem tchórzem i nie potrafię...- jeszcze bardziej spuściłem wzrok w dół.
- Odpowiedz mi. Proszę...- teraz chyba trochę się uspokoiła i powróciła miła Ela.
- No... Tak czuję do ciebie coś więcej niż przyjaźń! Pasi?! Nie wiem jak zareagujesz po tych słowach ale naprawdę mi się podobasz. Wiedziałem że nie mam u ciebie żadnych szans więc najlepiej od razu się rozejdźmy.- coś dziwnego we mnie wstąpiło.
Po tych słowach nie wiedząc co zrobić wyszedłem z jaskini suczki i pobiegłem do mojej ukryć się w swojej głupocie. Usiadłem na łóżku i oparłem czoło o ścianę. Idiota... Po co ja jej to mówiłem. Przecież teraz może to zrujnować naszą przyjaźń.. Nie będzie się do mnie odzywać i wybierze Bitter'a. Z tyloma myślami w głowie zasnąłem na siedząco oparty o ścianę. Gdy się obudziłem było ciemno. Podejrzewam że jakaś trzecia nad ranem. Wyszedłem z mojej jaskini i udałem się na nocny spacer. Odwiedziłem las, łąkę i śnieżną polanę. Wracając do domu zobaczyłem włócząca się po lesie Elaine. Gdy ją zobaczyłem wskoczyłem w krzaki. Elaine usłyszała pewnie szelest spowodowany moim skokiem gdyż odwróciła się gwałtownie w stronę krzaka za którym cicho siedziałem. Podeszła nieco bliżej i gdy usłyszała kolejny szelest skoczyła prosto na mnie wbijając mi kły w szyję. Syknąłem z bólu. Suczka gwałtownie ode mnie odskoczyła i gdy zobaczyła że to ja cofnęła się kilka króków.
- Przepraszam! Boże!- przybliżyła się do mnie o te kilka kroków.
- To nic. Nic się nie stało.- przyłożyłem łapę do szyi aby zatamować krew.- Zaraz bujdę do Honey czy coś. Spoko.
Po tych słowach miałem się wycofać ale El mnie zatrzymała.
Elaine?
Od Elaine- CD opowiadania Locked'a
Nie potrafiłam wtedy nic
powiedzieć. Wiedziałam, że jestem blisko z Locked'em, ale nie miałam
pojęcia, co do mnie czuje. A bynajmniej to, co pokazał. Zamknęłam oczy i
cicho westchnęłam. Było mi cholernie zimno. Wstałam, zabrałam ze sobą
kawałek drewna i ruszyłam. Pobiegłam przed siebie. Po drodze spotkałam
kilka znajomych psów, którym skinęłam łbem.
Znalazłam się na jednym z wyższych szczytów Gór Zapomnienia, na takim, z którego nie mogłam spaść i jednocześnie wszystko widziałam. Rzucałam kamieniami w potok, aby wyłamać w nim chociaż jedną, małą dziurę. Kiedy wiatr za bardzo dawał się we znaki, zeszłam ostrożnie po kamieniach. Wróciłam do swojej jaskini, a w progu jaskini Alf zastałam Locked'a.
- Ela.. - zaczął.
- Nie mów do mnie Ela. - warknęłam, nie podchodząc do niego bliżej niż metr. - Czy wyglądam na Elżbietę?! Wy i Wasze chore wymysły.. Powiedz mi tylko jedno, Locked. Czy Ty coś do mnie czujesz?
Zastygłam, czekając na odpowiedź ze strony psa. Spuściłam nieco ton i wpuściłam go do swojego domu, żeby nie zbudzać sensacji swoimi okrzykami.
Locked? Uważaj z nią lepiej. xD
Znalazłam się na jednym z wyższych szczytów Gór Zapomnienia, na takim, z którego nie mogłam spaść i jednocześnie wszystko widziałam. Rzucałam kamieniami w potok, aby wyłamać w nim chociaż jedną, małą dziurę. Kiedy wiatr za bardzo dawał się we znaki, zeszłam ostrożnie po kamieniach. Wróciłam do swojej jaskini, a w progu jaskini Alf zastałam Locked'a.
- Ela.. - zaczął.
- Nie mów do mnie Ela. - warknęłam, nie podchodząc do niego bliżej niż metr. - Czy wyglądam na Elżbietę?! Wy i Wasze chore wymysły.. Powiedz mi tylko jedno, Locked. Czy Ty coś do mnie czujesz?
Zastygłam, czekając na odpowiedź ze strony psa. Spuściłam nieco ton i wpuściłam go do swojego domu, żeby nie zbudzać sensacji swoimi okrzykami.
Locked? Uważaj z nią lepiej. xD
Od Rakish'a
Pierwszym psem który będzie zaszczycony moją osobą będzie Jocker. Poszedłem do jego jaskini. Ponoć to jakiś wielki Alfa. Bzdury. Jock o ile pamiętam to mały i głupi bachor który nie zna się na władzy. No ale muszę go powiadomić o tym że wbijam na tą jego sforę. Gdy byłem już przed jego jaskinią zobaczyłem tylko Suzzie.
- Siema sis widziałaś Jocker'a?- zapytałem od razu.
- Eee... Sis? Znamy się?- odwróciła się w moją stronę.
- No tak. Rakish. Mama przed śmiercią powiedziała żeby was znaleźć.- przewróciłem oczami.
- Nadal jakoś nie kumam.- przekrzywiła łeb Suzzie.
- Jezuu.. Jestem waszym kuzynek. Czaisz?
- Noo...- po dłuższych przemyśleniach chyba jej się przypomniało.- Ach tak! Wasza mama była z wami w ciąży. To ciocia Lendrei.
- Bo ja wiem. Nie znałem swojej matki. Dobra gdzie ten Jock?-zapytałem znudzony.
- Poszedł nad rzekę pyskaczu.- powiedziała i odwróciła się do mnie tyłem nie chcąc już rozmawiać.
I dobrze. Poszedłem szukać Jocker'a. Może on nie spoważniał tak jak tamta suka. Zobaczyłem go tam gdzie Suz wskazała. Siedział przed zamarzniętym potokiem i rysował coś łapą w śniegu. Podszedłem do niego i klepnąłem go łapą w plecy. Najwyraźniej się wystraszył bo podskoczył i gwałtownie skierował na mnie wzrok. Zaśmiałem się szyderczo.
- Ale z ciebie tchórz!- zacząłem się podle śmiać.
- Rakish?- podniósł się i popatrzył na mnie.
- No
- Jak ty tu trafiłeś?! Co ty tutaj robisz?- zapytał zdziwiony.
- No stoję a ty wyglądasz jak idiota.- przewróciłem oczami.
- Dzięki bracie. Po co do mnie przyszedłeś?- zapytał.
- No przyszedłem powiedzieć żee... Jestem.- zdziwiłem się tymi słowami bo nie miało to tak brzmieć.- Dobra nara.
- Cześć.- machnął łapą Jocker.
Po drodze musiałem się oczywiście natknąć na jakąś niezdarę.
- Uważaj jak chodzisz typie.- warknąłem oschle.
Ktoś?
- Siema sis widziałaś Jocker'a?- zapytałem od razu.
- Eee... Sis? Znamy się?- odwróciła się w moją stronę.
- No tak. Rakish. Mama przed śmiercią powiedziała żeby was znaleźć.- przewróciłem oczami.
- Nadal jakoś nie kumam.- przekrzywiła łeb Suzzie.
- Jezuu.. Jestem waszym kuzynek. Czaisz?
- Noo...- po dłuższych przemyśleniach chyba jej się przypomniało.- Ach tak! Wasza mama była z wami w ciąży. To ciocia Lendrei.
- Bo ja wiem. Nie znałem swojej matki. Dobra gdzie ten Jock?-zapytałem znudzony.
- Poszedł nad rzekę pyskaczu.- powiedziała i odwróciła się do mnie tyłem nie chcąc już rozmawiać.
I dobrze. Poszedłem szukać Jocker'a. Może on nie spoważniał tak jak tamta suka. Zobaczyłem go tam gdzie Suz wskazała. Siedział przed zamarzniętym potokiem i rysował coś łapą w śniegu. Podszedłem do niego i klepnąłem go łapą w plecy. Najwyraźniej się wystraszył bo podskoczył i gwałtownie skierował na mnie wzrok. Zaśmiałem się szyderczo.
- Ale z ciebie tchórz!- zacząłem się podle śmiać.
- Rakish?- podniósł się i popatrzył na mnie.
- No
- Jak ty tu trafiłeś?! Co ty tutaj robisz?- zapytał zdziwiony.
- No stoję a ty wyglądasz jak idiota.- przewróciłem oczami.
- Dzięki bracie. Po co do mnie przyszedłeś?- zapytał.
- No przyszedłem powiedzieć żee... Jestem.- zdziwiłem się tymi słowami bo nie miało to tak brzmieć.- Dobra nara.
- Cześć.- machnął łapą Jocker.
Po drodze musiałem się oczywiście natknąć na jakąś niezdarę.
- Uważaj jak chodzisz typie.- warknąłem oschle.
Ktoś?
Od Melisy- CD opowiadania Jocker'a
Heh, dzięki- podziękowałam ze śmiechem
-Nie ma za co- oznajmił- Ja muszę już lecieć do..- zaczął, lecz przerwałam mu
-Do papierkowej roboty? Haha- zaśmiałam się, ten również i poszedł, ja też. Pożegnałam się z poznanymi wcześniej psami i ruszyłam w poszukiwaniu nowych przygód. Nie wiedząc gdzie nawet jestem, chodziłam z głową w chmurach patrząc na swe łapy. Niestety, moja wędrówka po sforze dobiegła końca, musiałam oczywiście na kogoś wpaść.
-Jejku przepraszam, straszna niezdara ze mnie- powiedziałam
-Nic się nie stało, spokojnie- powiedział z uśmiechem- Collin jestem, a ty?
-Melisa, ale wolę Mel- orzekłam
-Mel tak? Ładnie, nowa jesteś Mel?- spytał arogancko
-Yy tak, wiesz co, może ja już będę lecieć...- powiedziałam
-Dobrze, do zobaczenia, Mel- powiedział z uśmiechem. Szybko poszłam z tamtego miejsca. Totalnie zdenerwował mnie wtedy ten gość, co on sobie pomyślał...
Colin?
-Nie ma za co- oznajmił- Ja muszę już lecieć do..- zaczął, lecz przerwałam mu
-Do papierkowej roboty? Haha- zaśmiałam się, ten również i poszedł, ja też. Pożegnałam się z poznanymi wcześniej psami i ruszyłam w poszukiwaniu nowych przygód. Nie wiedząc gdzie nawet jestem, chodziłam z głową w chmurach patrząc na swe łapy. Niestety, moja wędrówka po sforze dobiegła końca, musiałam oczywiście na kogoś wpaść.
-Jejku przepraszam, straszna niezdara ze mnie- powiedziałam
-Nic się nie stało, spokojnie- powiedział z uśmiechem- Collin jestem, a ty?
-Melisa, ale wolę Mel- orzekłam
-Mel tak? Ładnie, nowa jesteś Mel?- spytał arogancko
-Yy tak, wiesz co, może ja już będę lecieć...- powiedziałam
-Dobrze, do zobaczenia, Mel- powiedział z uśmiechem. Szybko poszłam z tamtego miejsca. Totalnie zdenerwował mnie wtedy ten gość, co on sobie pomyślał...
Colin?
Nowy pies- Rakish!
Imię : Rakish Ksywka : Rakis, Kish, Rish
Głos : DNCE
Rasa : Nie, to nie jest Husky. Rasa trudna ale to Lapinporokoira.
Wiek : Stary nie jest. 5,5 lat.
Płeć : Obojniak wiesz? Nie no pies
Stanowisko : Szukający
Rodzina : Nic go nie obchodzi. Ma tylko kuzynów w sforze- Jocker'a i Suzzie.
Partner : Tsaa.. Powodzenia suczkom z takim osobnikiem.
Charakter : Rakish to niebywale hamski i przebiegły pies. Potrafi kogoś wkurzyć bez potrzeby. Byle było śmiesznie i fajnie. Robi sobie bekę z obowiązków i zadań które są mu powierzane. Strzela sucharami jak z armaty! Lubi drażnić szczeniaki i młodszych od niego. Kiedy gdzieś idzie i ktoś stoi mu na drodze odpycha go jakby go tam nie było. Jednym słowem nie szanuje innych sforzan i rodziny. Jest w jakimś tam stopniu samotnikiem co spowodowało to że jest dla wszystkich chamski. Niewielu psom udaje się do niego dojść i znaleźć z nim wspólny język. Z takim przebiegłym psem to nic dziwnego. Dobrze się czuje w swoim charakterze i nie myśli o tym czy by się zmienić na takiego słodkiego i miękkiego pieska. Lubi być wredny, silny i przebiegły. Poza tymi cechami charakteru ma też dobrze rozbudowane cechy fizyczne. Jest bardzo silny, szybko biega. Nie ma tu co więcej o nim gadać. Przejdźmy do jego historii.
Historia : Raki urodził się w... rzeźni. Dziwne ale prawdziwe. Urodził się niewiele przed tym jak jego matka zginęła. Było to tak. Matka Rakish'a trafiła do rzeźni jako namiar na skórę dla jakiejś baby. Położyli ją na stole gdzie mieli ją zabić. Przed tym jednak suka zdążyła urodzić szczeniaki. Rzeźnicy stwierdzili że do niczego się im nie przydadzą więc wyrzucili je na śnieg. Wszystkie były ślepe i malutkie niczym chomiki. Śnieg sięgał ludziom do kostek a szczeniaki były tak małe że całe zanurzały się w śniegu. Zaczęły głośno piszczeć i wyć. Rzeźnia była na totalnym odludziu więc nie było żadnych szans że ktoś uratuje noworodki. Z sześciu szczeniaków pozostał sam Rish. Był najsilniejszy psychicznie i udało mi się przeżyć. Niedługo po tym usłyszał tylko wrzask swojej mamy w którą pewnie wbili nóż... Szczeniak mimo ślepoty powiększył dziurę do której wpadł aby było mu cieplej. Było tak właściwie tak jak w igloo więc zapewnił sobie ciepło na noc. Z rana udało mu się otworzyć oczy. Był dzielny i wykopał się z rowu. Postanowił opuścić to miejsce bo jeszcze jego zechcą obedrzeć ze skóry. Zaczął wędrówkę. Przez te wszystkie lata jego samotności zrobił się chamski, bez uczuciowy ale po części też zabawny. Po trzech latach dotarł do sfory w której odnalazł swoich kuzynów Suzzie i Jocker'a. Postanowił zostać w sforze.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : natik880 / natigrati@gmail.com
Louche i Lonlay odchodzi!
Louche powiedziała że to nie sfora dla niej. Chce poszukać swojej królewskiej rodziny z którą było jej dobrze. Za to Lonlay nie widzi świata bez Levara który zginął. Postanowiła do niego dołączyć.
Imię: Louche [czyt. Loucz]
Ksywka: Lou, Luche
Głos: Adelle
Rasa: Owczarek Australijski/ Border Collie
Wiek: 5 lata
Płeć: Suczka
Stanowisko: Lekarz
Rodzina: Żyje ale co ją obchodzą jakieś babcie, prababcie.
Partner: Jest takich paru ale jeszcze poczeka na odpowiedniego.
Charakter: Lou jest suczką zazwyczaj pogodną ale ma się ten charakterek. To że jest księżniczką też nie za dobrze wpływa na to wszystko. Potrafi ostro kogoś przygnieść do ziemi i postawić na swoim. Gdy trzeba nawet rozpocznie bójkę. W swojej rodzinie nie była doceniana i traktowali ją jak małą księżniczkę, której nic nie może się stać. Luche nie potrafiła się tak zachowywać więc gdy nikt z rodziny nie patrzył to brała udział w ulicznych walkach psów. Dlatego teraz ma taki charakter i potrafi komuś mocno przywalić. Na co dzień tego nie okazuje bo nie chce zrobić na sobie złego wrażenia. Ale gdy nikt jej nie prowokuje zachowuje się jak śliczna księżniczka. Pięknie się uśmiecha i lekko stąpa po gładkiej ziemi. Czasami lubi się przechwalić swoją gładką i lśniącą sierścią. Można przyznać że uroda jej dopisuje. Bardzo lubi patrzeć w swoje małe lusterko oprawione w różową oprawkę. Nie lubi w sobie tylko jednego. Tego brązowego oczka. Zawsze pyta się samej siebie dlaczego ta jedna tęczówka musi być inna od drugiej. Zawsze się tego wstydziła a inni mówili że dzięki temu jest wyjątkowa. ,,Bzdura'' zawsze na to rzucała. Louche lubi mieć dużo przyjaciółek z którymi może szczerze porozmawiać.
Historia: Louche była za bardzo rozpieszczana będąc szczeniakiem. Urodziła się w królewskiej rodzinie w Anglii. Jej mama była psem królowej, króla oraz małej księżniczki. Lou urodziła się wraz z dwójką jej rodzeństwa. Nie wiadomo z jakich przyczyn stała się ulubioną sunią małej Angeliki- księżniczki. Angelika spędzała najwięcej czasu pielęgnując Lou i opiekując się nią. Pokochały się nawzajem i były jak przyjaciółki. Kiedy była jeszcze mała i bawiła się na królewskim dworze z Angeliką, pobiegła z piłką daleko za bramę. Niestety tak daleko że miała problemy ze znalezieniem zamku. Nie była w domu przez pare tygodni. Król ogłosił że za znalezienie szczeniaka czeka go wielka nagroda. Pewien młodzieniec jak się o tym dowiedział od razu ruszył w poszukiwaniu Louche. Odnalazł ją ale mała tak się bała i nie wiedziała o co chodzi że uciekła jeszcze dalej. Trafiła na tereny które były opanowane przez psy. Zamieszkała tam i Jocker przyjął ją z uśmiechem i zaszczytem. Powiedzieli że mają zaszczyt trzymać w sforze księżniczkę. Została tu bo wie że kiedyś na pewno odnajdzie małą Angelikę.
Upomnienia: 0/4
Kontakt: natik880/ natigrati@gmail.com
Inne Zdjęcia: KLIK KLIK KLIK
Imię: Lonlay
Ksywka : Lo, Lay
Głos : Jasmine Thompson
Rasa : Mieszaniec Husky i Wilczura
Wiek: 5 lat
Płeć : Suczka
Stanowisko : Piosenkarka
Rodzina :
Mama: Bligrht †
Tata: Cheroon †
Rodzeństwo: Codie, Michelle, Thomson, Video
Partner: : Levar odszedł
Charakter : Lon mimo tego że nie wie za dużo o świecie twierdzi inaczej. Mówi że wie wszystko najlepiej. A jak ktoś zaczyna z nią dyskutować wymyśla coraz większe bzdury. Nie wiadomo czemu lubi chodzić po drzewach. Udaje że jest wiewiórką i że mieszka na drzewie. Jak już gdzieś ją szukać to tylko gdzieś wysoooko. A propo jej wiedzy o świecie xd. Jeszcze nie odkryła wszystkiego co ma w zasięgu łapy. Mówi tylko to co wpadnie jej do głowy a prawdy jest w tym tyle że lepiej jej nie słuchać. Właśnie. Lepiej jej nie słuchać bo wmawia wszystkim bzdury. Ale o jednych stworzeniach na świecie wie najwięcej. Są to oczywiście ptaki. Uwielbia je i jeśli o nie chodzi to wie o nich tak na prawdę wszystko. Niech ktoś spróbuje jej zaprzeczyć jeśli chodzi o te pierzaste stworzenia. Ma lekkie zawahania umysłowe i często nie panuje nad swoim zachowaniem. Ciężko jest się z nią porozumieć. Nie potrafi być w towarzystwie. Jak komuś się uda na chwilkę ją zatrzymać to ma u niego wielki podziw. W tej osobie musi ją coś zaintrygować. W innym razie raczej nie pociągnie długo rozmowy. Ale jeśli chodzi o dorosłych może z nimi gadać godzinami. Do tego nie mam zaprzeczeń.
Historia : No jak chyba każdy szczeniak urodziła się w tej sforze. Ale marzy o wyrwaniu się stąd i poznawać świat. Większość swojego życia spędzi pewnie na drzewach razem z ptakami xd.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : natik880/ natigrati@gmail.com
Inne zdjęcia: KLIK
Ksywka: Lou, Luche
Głos: Adelle
Rasa: Owczarek Australijski/ Border Collie
Wiek: 5 lata
Płeć: Suczka
Stanowisko: Lekarz
Rodzina: Żyje ale co ją obchodzą jakieś babcie, prababcie.
Partner: Jest takich paru ale jeszcze poczeka na odpowiedniego.
Charakter: Lou jest suczką zazwyczaj pogodną ale ma się ten charakterek. To że jest księżniczką też nie za dobrze wpływa na to wszystko. Potrafi ostro kogoś przygnieść do ziemi i postawić na swoim. Gdy trzeba nawet rozpocznie bójkę. W swojej rodzinie nie była doceniana i traktowali ją jak małą księżniczkę, której nic nie może się stać. Luche nie potrafiła się tak zachowywać więc gdy nikt z rodziny nie patrzył to brała udział w ulicznych walkach psów. Dlatego teraz ma taki charakter i potrafi komuś mocno przywalić. Na co dzień tego nie okazuje bo nie chce zrobić na sobie złego wrażenia. Ale gdy nikt jej nie prowokuje zachowuje się jak śliczna księżniczka. Pięknie się uśmiecha i lekko stąpa po gładkiej ziemi. Czasami lubi się przechwalić swoją gładką i lśniącą sierścią. Można przyznać że uroda jej dopisuje. Bardzo lubi patrzeć w swoje małe lusterko oprawione w różową oprawkę. Nie lubi w sobie tylko jednego. Tego brązowego oczka. Zawsze pyta się samej siebie dlaczego ta jedna tęczówka musi być inna od drugiej. Zawsze się tego wstydziła a inni mówili że dzięki temu jest wyjątkowa. ,,Bzdura'' zawsze na to rzucała. Louche lubi mieć dużo przyjaciółek z którymi może szczerze porozmawiać.
Historia: Louche była za bardzo rozpieszczana będąc szczeniakiem. Urodziła się w królewskiej rodzinie w Anglii. Jej mama była psem królowej, króla oraz małej księżniczki. Lou urodziła się wraz z dwójką jej rodzeństwa. Nie wiadomo z jakich przyczyn stała się ulubioną sunią małej Angeliki- księżniczki. Angelika spędzała najwięcej czasu pielęgnując Lou i opiekując się nią. Pokochały się nawzajem i były jak przyjaciółki. Kiedy była jeszcze mała i bawiła się na królewskim dworze z Angeliką, pobiegła z piłką daleko za bramę. Niestety tak daleko że miała problemy ze znalezieniem zamku. Nie była w domu przez pare tygodni. Król ogłosił że za znalezienie szczeniaka czeka go wielka nagroda. Pewien młodzieniec jak się o tym dowiedział od razu ruszył w poszukiwaniu Louche. Odnalazł ją ale mała tak się bała i nie wiedziała o co chodzi że uciekła jeszcze dalej. Trafiła na tereny które były opanowane przez psy. Zamieszkała tam i Jocker przyjął ją z uśmiechem i zaszczytem. Powiedzieli że mają zaszczyt trzymać w sforze księżniczkę. Została tu bo wie że kiedyś na pewno odnajdzie małą Angelikę.
Upomnienia: 0/4
Kontakt: natik880/ natigrati@gmail.com
Inne Zdjęcia: KLIK KLIK KLIK
Imię: Lonlay
Ksywka : Lo, Lay
Głos : Jasmine Thompson
Rasa : Mieszaniec Husky i Wilczura
Wiek: 5 lat
Płeć : Suczka
Stanowisko : Piosenkarka
Rodzina :
Mama: Bligrht †
Tata: Cheroon †
Rodzeństwo: Codie, Michelle, Thomson, Video
Partner: : Levar odszedł
Charakter : Lon mimo tego że nie wie za dużo o świecie twierdzi inaczej. Mówi że wie wszystko najlepiej. A jak ktoś zaczyna z nią dyskutować wymyśla coraz większe bzdury. Nie wiadomo czemu lubi chodzić po drzewach. Udaje że jest wiewiórką i że mieszka na drzewie. Jak już gdzieś ją szukać to tylko gdzieś wysoooko. A propo jej wiedzy o świecie xd. Jeszcze nie odkryła wszystkiego co ma w zasięgu łapy. Mówi tylko to co wpadnie jej do głowy a prawdy jest w tym tyle że lepiej jej nie słuchać. Właśnie. Lepiej jej nie słuchać bo wmawia wszystkim bzdury. Ale o jednych stworzeniach na świecie wie najwięcej. Są to oczywiście ptaki. Uwielbia je i jeśli o nie chodzi to wie o nich tak na prawdę wszystko. Niech ktoś spróbuje jej zaprzeczyć jeśli chodzi o te pierzaste stworzenia. Ma lekkie zawahania umysłowe i często nie panuje nad swoim zachowaniem. Ciężko jest się z nią porozumieć. Nie potrafi być w towarzystwie. Jak komuś się uda na chwilkę ją zatrzymać to ma u niego wielki podziw. W tej osobie musi ją coś zaintrygować. W innym razie raczej nie pociągnie długo rozmowy. Ale jeśli chodzi o dorosłych może z nimi gadać godzinami. Do tego nie mam zaprzeczeń.
Historia : No jak chyba każdy szczeniak urodziła się w tej sforze. Ale marzy o wyrwaniu się stąd i poznawać świat. Większość swojego życia spędzi pewnie na drzewach razem z ptakami xd.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : natik880/ natigrati@gmail.com
Inne zdjęcia: KLIK
Od Jocker'a- CD opowiadania Melisy
Popatrzyłem na Zejdera.
- Tak. Zejdera już znam. Jest u nas w sforze od dłuższego czasu. Za to ty. Jesteś nowa?- zapytałem.
- Tak. Dokładnie.- skinęła suczka.
- Dobrze.- spojrzałem szybko na Zejdera.- Zejder oprowadzisz siostrę po sforze czy ja mam to zrobić?
Zejder popatrzył kłopotliwie na mnie jakby miał już dzisiaj dosyć Melisy.
- No dobrze ja się nią zajmę.- puściłem oczko do Zejdera zobaczywszy to zwiał jak najdalej.
Zaśmiałem się i pokazałem łapą przed siebie. Zaczęliśmy zwiedzać sforę. Tłumaczyłem suczce co gdzie jest. Gdzie jest szpital i klinika wrazie jakiegoś wypadku lub choroby. Gdzie mieszka Honey wrazie jakiegoś załamania psychicznego. Byliśmy we wszystkich miejscach w sforze. Jednakże ominąłem jedno miejsce. Melisa to chyba zauważyła i zatrzymała się. Odwróciła łeb w stronę ścieżki którą nie szliśmy.
- Co tam jest?- zapytała.
- Emm... Tam możesz pójść ze swoim bratem. Ja już muszę się zająć sprawami papierkowymi i tak dalej.
- Papierkowymi?- zaśmiała się.- Zachowujesz się jak szef biura a nie alfa.
Trochę się zakłopotałem tymi słowami. Spojrzałem w niebo i zaraz rzuciłem.
- Dobra cześć.- pomachałem suczce na pożegnanie.
- Do zobaczenia!- odwzajemniła machanie.
Wróciłem do mojej jaskini aby trochę odpocząć. Myślałem nadal o moim tacie który został zabity przez upiora. Szkoda że ten potwór już nie żyje. Zatłukł bym go własnymi łapami i zębami. Na te myśli spłynęła mi jedna łza po policzku i kapnęła z pluskiem na ziemię. Otarłem jeszcze wilgotny policzek i oko i postanowiłem wziąć się w garść. Wyszedłem z jaskini i zobaczyłem Melisę rozmawiającą ze sporą grupką psów. Podszedłem do nich i zapytałem.
- No, widzę że już się zapoznałaś ze sforzanami.- uśmiechnąłem się do Melisy.
- Owszem.- spojrzała na mnie.- Wszyscy są bardzo mili i przyjacielscy.
- Wiem, bo to najlepsi sforzanie do których ty już należysz.- oznajmiłem.- Dobrze już nie przeszkadzam.
Mela? xd ^u^
- Tak. Zejdera już znam. Jest u nas w sforze od dłuższego czasu. Za to ty. Jesteś nowa?- zapytałem.
- Tak. Dokładnie.- skinęła suczka.
- Dobrze.- spojrzałem szybko na Zejdera.- Zejder oprowadzisz siostrę po sforze czy ja mam to zrobić?
Zejder popatrzył kłopotliwie na mnie jakby miał już dzisiaj dosyć Melisy.
- No dobrze ja się nią zajmę.- puściłem oczko do Zejdera zobaczywszy to zwiał jak najdalej.
Zaśmiałem się i pokazałem łapą przed siebie. Zaczęliśmy zwiedzać sforę. Tłumaczyłem suczce co gdzie jest. Gdzie jest szpital i klinika wrazie jakiegoś wypadku lub choroby. Gdzie mieszka Honey wrazie jakiegoś załamania psychicznego. Byliśmy we wszystkich miejscach w sforze. Jednakże ominąłem jedno miejsce. Melisa to chyba zauważyła i zatrzymała się. Odwróciła łeb w stronę ścieżki którą nie szliśmy.
- Co tam jest?- zapytała.
- Emm... Tam możesz pójść ze swoim bratem. Ja już muszę się zająć sprawami papierkowymi i tak dalej.
- Papierkowymi?- zaśmiała się.- Zachowujesz się jak szef biura a nie alfa.
Trochę się zakłopotałem tymi słowami. Spojrzałem w niebo i zaraz rzuciłem.
- Dobra cześć.- pomachałem suczce na pożegnanie.
- Do zobaczenia!- odwzajemniła machanie.
Wróciłem do mojej jaskini aby trochę odpocząć. Myślałem nadal o moim tacie który został zabity przez upiora. Szkoda że ten potwór już nie żyje. Zatłukł bym go własnymi łapami i zębami. Na te myśli spłynęła mi jedna łza po policzku i kapnęła z pluskiem na ziemię. Otarłem jeszcze wilgotny policzek i oko i postanowiłem wziąć się w garść. Wyszedłem z jaskini i zobaczyłem Melisę rozmawiającą ze sporą grupką psów. Podszedłem do nich i zapytałem.
- No, widzę że już się zapoznałaś ze sforzanami.- uśmiechnąłem się do Melisy.
- Owszem.- spojrzała na mnie.- Wszyscy są bardzo mili i przyjacielscy.
- Wiem, bo to najlepsi sforzanie do których ty już należysz.- oznajmiłem.- Dobrze już nie przeszkadzam.
Mela? xd ^u^
Zejder powraca do żywych!
Zejder za pomocą eliskiru wskrzeszenia powraca żywy do sfory!
Imię: Zejder
Ksywka : Zejdi
Głos : Tom Odell
Rasa : Duck retriever
Wiek : 2
Płeć : Pies
Urodziny : 4 dzień zimy
Stanowisko : Wojownicy południowi
Rodzina : Zaginęli
Partner : Zauroczony w Shirze
Charakter : Zejder jest bardzo wrażliwym psem. Z reguły pomocny, czuły, lubi zabawę, rozsądny, dobry przywódca, tajemniczy, ostrożny
Historia : Zejder urodził się w południowej części Szkocji. Trafił do szczęśliwej rodziny, każdy pies mógłby mu zazdrościć kochających jego ludzi.Kiedy pewnego zimowego dnia jechali dużym samochodem, koła ślizgnęły, a rodzina doznała wypadku samochodowego. Zejder obudził się samotny w lesie, był cały przestraszony. Zdecydowany wyruszył szukać pomocy. Przeżył wiele. Pewnego dnia natrafił na sforę, jego życie nabrało kolorowych barw. Niestety do dziś nie odnalazł swojej kochającej rodziny.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : fankayorka@gmail.com
Ksywka : Zejdi
Głos : Tom Odell
Rasa : Duck retriever
Wiek : 2
Płeć : Pies
Urodziny : 4 dzień zimy
Stanowisko : Wojownicy południowi
Rodzina : Zaginęli
Partner : Zauroczony w Shirze
Charakter : Zejder jest bardzo wrażliwym psem. Z reguły pomocny, czuły, lubi zabawę, rozsądny, dobry przywódca, tajemniczy, ostrożny
Historia : Zejder urodził się w południowej części Szkocji. Trafił do szczęśliwej rodziny, każdy pies mógłby mu zazdrościć kochających jego ludzi.Kiedy pewnego zimowego dnia jechali dużym samochodem, koła ślizgnęły, a rodzina doznała wypadku samochodowego. Zejder obudził się samotny w lesie, był cały przestraszony. Zdecydowany wyruszył szukać pomocy. Przeżył wiele. Pewnego dnia natrafił na sforę, jego życie nabrało kolorowych barw. Niestety do dziś nie odnalazł swojej kochającej rodziny.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : fankayorka@gmail.com
Od Codie'go- CD opowiadania Mey
Pocałowałem suczkę z uśmiechem. Wszystkie szczenięta odwróciły się i zasłoniły łapami oczy ciągnąc słowo ,, Bleeeee!''. Przestałem całować Mey i razem się zaśmialiśmy. Zaczęło się ściemniać. Posadziłem wszystkie szczeniaki na moich plecach i zaproponowałem wieczorny spacer. Maluchom spodobał się pomysł zresztą tak jak Mey. Wybraliśmy się nad Śnieżną Polanę. Śnieg był tam nienaruszony i wyglądał jak jedna wielka chmurka przykrywająca trawę. Nie była tą chmurką na długo bo jak Lilianna, Renee i Ciel stwierdzili że jak ktoś wcześniej nie tykał śniegu to oni muszą to zrobić. Wbiegli w górę śniegu. Ja z Mey usiedliśmy pod drzewem. Śnieg sięgał tak wysoko że nie było w nim widać szalejących szczeniaków. Można było zobaczyć gdzie są tylko przez ich tymczasowe podskoki ponad śnieg. Od czasu do czasu razem z Mey śmieliśmy się z wyczynów naszych dzieciaków. Niedługo po zabawie śnieg był już prawie całkowicie udeptany. Wtedy też zrobiło się już ciemno więc postanowiliśmy wrócić do domu. Lilianna i Renee zasnęły na moich plecach po drodze do domu a dzielny Ciel siedział na przodzie wyprostowany i szeroko otwartymi oczami.
- Twardziej z ciebie synek.- zaśmiałem się.
- Dzięki tato!- uśmiechnął się do mnie Ciel.
Gdy byliśmy już w jaskini Mey delikatnie przełożyła dziewczynki z moich pleców na ich posłania. Ciel zeskoczył sam i ułożył się pomiędzy siostrami. Gdy dzieci już spały mieliśmy z Mey chwilę dla siebie. Położyliśmy się w naszym łóżku i zaczęliśmy rozmawiać.
Mey?
- Twardziej z ciebie synek.- zaśmiałem się.
- Dzięki tato!- uśmiechnął się do mnie Ciel.
Gdy byliśmy już w jaskini Mey delikatnie przełożyła dziewczynki z moich pleców na ich posłania. Ciel zeskoczył sam i ułożył się pomiędzy siostrami. Gdy dzieci już spały mieliśmy z Mey chwilę dla siebie. Położyliśmy się w naszym łóżku i zaczęliśmy rozmawiać.
Mey?
środa, 3 lutego 2016
Od Thomson'a– CD opowiadania Meredith
Tom uśmiechnął się i spojrzał na Mere.
–Może przejdziemy się coś upolować?– zaproponował Husky, a Meredith pokiwała głową. –Twoje rzeczy weźmiemy później– mruknął. Trzeba było jeszcze posprzątać rzeczy po Viedo i Lonlay. Michelle też miała udostępnić im miejsca, chociaż ona nigdy nie zajmowała go dużo.
–Na co polujemy?– Mere zabrała głos, kierując łeb w stronę Thomsona.
–Dzisiaj mam ochotę na coś dużego [Yaoi mod aktivejtyd ( ͡°( ͡° ͜ʖ ͡°) ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°) ͡°)]– Tom uśmiechnął się szeroko. –Wolisz łosia, czy jelenia?– wymienił spojrzenie z Meredith.
–Jeleń– odparła krótko. Pies pokiwał łbem i rozejrzał się wokół. Wszędzie był jeszcze śnieg, więc zwierzyny trzeba szukać w lesie, czyli tam gdzie się obecnie chowa.
★ ★ ★
–Chyba nic tu po nas– mruknął pies, machając na boki łbem. –Musimy się zadowolić czymś innym– westchnął. Niespotkali rzadnego jelenia, chodź w tych lasach było ich dużo. Może przeniosły się.
–Może ryby?– zapytała Mere, zerkając w stronę Toma. Pies skinął łbem.
–Wątpie, by jezioro Askunmay było jeszcze zamarznięte– Tom ruszył szybkim krokiem w stronę jeziora.
Meredith?
Od Honey - CD opowiadania Gracy
Zacisnęłam powieki, powstrzymując łzy. Chociaż Skyres nie była moją prawdziwą matką, to chyba przeżywałam jej śmierć bardziej niż Gracy. Byłam z "mamą" dłużej, o wiele. Pamiętam każde wspomnienie z nią, "tatą", pierwszym miotem rodzeństwa. Gdy urodził się drugi, miałam już własne problemy więc tak się z nim nie zżyłam.
Tak naprawdę, byłam mistrzem udawania. Ukrywania uczuć. Tyle razy musiałam już to robić. Afera z Theo, później Roney mnie zostawił, śmierć White'a, odejście Rio, Viv i Walter'a, moja śmierć, powrót do życia, śmierć mamy, odejście taty i Aurory, Syriusza, Madeline, Ross'a, Alexa, Rachel, dodatkowo śmierć tak wielu osób podczas wojny... Jeszcze kilka rzeczy było. Nawet się do tego przyzwyczaiłam. Ale to nie czas na rozpamiętywanie. Chwyciłam mocno Gracy i zaciągnęłam do swojego gabinetu. Usadziłam ją na krześle. Moja "siostra" głośno szlochała, łzy spływały po jej policzkach.
- Co czujesz? - zapytałam po prostu.
- Co... Czuję? A jak myślisz?! Smutek, przerażenie, złość, nienawiść i wiele innych!
- Skupmy się na nienawiści. Kogo tak nienawidzisz?
- Cały świat! - wydyszała.
- A konkretniej? - spojrzałam na nią. Ona nagle się poderwała.
- Jak oni mogli nazywać się naszą rodziną?! Wszyscy albo poodchodzili albo się pozabijali!!! NIENAWIDZĘ ICH!
- Uspokój się - poradziłam. - Pomogę ci.
Brak reakcji.
- Słyszysz? Jesteś moją siostrą, pomogę ci. Spójrz na mnie.
Gracy? Jeszcze się rozkręcę, teraz musiałam pisać na fonie :/
Tak naprawdę, byłam mistrzem udawania. Ukrywania uczuć. Tyle razy musiałam już to robić. Afera z Theo, później Roney mnie zostawił, śmierć White'a, odejście Rio, Viv i Walter'a, moja śmierć, powrót do życia, śmierć mamy, odejście taty i Aurory, Syriusza, Madeline, Ross'a, Alexa, Rachel, dodatkowo śmierć tak wielu osób podczas wojny... Jeszcze kilka rzeczy było. Nawet się do tego przyzwyczaiłam. Ale to nie czas na rozpamiętywanie. Chwyciłam mocno Gracy i zaciągnęłam do swojego gabinetu. Usadziłam ją na krześle. Moja "siostra" głośno szlochała, łzy spływały po jej policzkach.
- Co czujesz? - zapytałam po prostu.
- Co... Czuję? A jak myślisz?! Smutek, przerażenie, złość, nienawiść i wiele innych!
- Skupmy się na nienawiści. Kogo tak nienawidzisz?
- Cały świat! - wydyszała.
- A konkretniej? - spojrzałam na nią. Ona nagle się poderwała.
- Jak oni mogli nazywać się naszą rodziną?! Wszyscy albo poodchodzili albo się pozabijali!!! NIENAWIDZĘ ICH!
- Uspokój się - poradziłam. - Pomogę ci.
Brak reakcji.
- Słyszysz? Jesteś moją siostrą, pomogę ci. Spójrz na mnie.
Gracy? Jeszcze się rozkręcę, teraz musiałam pisać na fonie :/
Od Niklausa - CD opowiadania Michelle
Uśmiechnąłem się szeroko, mimochodem przypominając sobie fragmenty tej szalonej nocy...
- Mich, czy ty pamiętasz co się działo w nocy? - zapytałem ostrożnie.
Jej tęczówki rozszerzyły się.
- Chyba nie myślisz, że... - spojrzała z obawą na swój brzuch.
- Okaże się w sforze.
Dalszą część drogi pokonaliśmy w milczeniu, każde pogrążone we własnych myślach. Godzinę później miasto skończyło się, ukazując nam piękne łąki, pola i wzgórza. Według moich zmysłów, za chwilę powinniśmy ujrzeć pierwsze tereny sfory. I owszem, już z daleka dojrzałem rzekę Jafiszof. Parę minut później byliśmy już w Centrum Sfory.
- Niklaus! Michelle! - usłyszeliśmy krzyk Thomson'a. - Nie było was tyle czasu! Ominęła was wojna!
- Wojna? - przestraszyłem się.
- Dużo osób poległo... Mashine też...
- Dziadek? - szepnąłem. Odpowiedzią było kiwnięcie głową. Nawet nie zauważyłem, gdy sam znalazłem się z powrotem nad rzeką. Zastanawiałem się kto jeszcze poległ. Zupełnie zapomniałem że Michelle miała udać się do lekarza na badanie...
***
- I co?
- Jestem... Jestem... - zaczęła Mich.
- Wyduś to!
Michelle?
- Mich, czy ty pamiętasz co się działo w nocy? - zapytałem ostrożnie.
Jej tęczówki rozszerzyły się.
- Chyba nie myślisz, że... - spojrzała z obawą na swój brzuch.
- Okaże się w sforze.
Dalszą część drogi pokonaliśmy w milczeniu, każde pogrążone we własnych myślach. Godzinę później miasto skończyło się, ukazując nam piękne łąki, pola i wzgórza. Według moich zmysłów, za chwilę powinniśmy ujrzeć pierwsze tereny sfory. I owszem, już z daleka dojrzałem rzekę Jafiszof. Parę minut później byliśmy już w Centrum Sfory.
- Niklaus! Michelle! - usłyszeliśmy krzyk Thomson'a. - Nie było was tyle czasu! Ominęła was wojna!
- Wojna? - przestraszyłem się.
- Dużo osób poległo... Mashine też...
- Dziadek? - szepnąłem. Odpowiedzią było kiwnięcie głową. Nawet nie zauważyłem, gdy sam znalazłem się z powrotem nad rzeką. Zastanawiałem się kto jeszcze poległ. Zupełnie zapomniałem że Michelle miała udać się do lekarza na badanie...
***
- I co?
- Jestem... Jestem... - zaczęła Mich.
- Wyduś to!
Michelle?
wtorek, 2 lutego 2016
Od Gracy– CD opowiadania Bitter Sweet'a
Grey postowiła się jeszcze przejść przed snem. Mimo że było już dosyć późno, śnieg odbijał światło księżyca, więc nie było tak ciemno. Suka nie miała ustalonego celu spaceru, chciała się po prostu przejść, dotlenić. Doszła tak na Lawendowe Pola. Wysztkie krzaki lawendy pokryte były śniegiem, lecz kwiaty nadal kusiły swoją wonią. Gracy położyła się na jednym z krzaków, wdychając piękny zapach.
–A witam– usłyszała nagle wesoły głos, który wybił ją ze spokojnego rytmu. Podniosła szybko łeb i ujrzała sylwetknę Husky'ego.
–Witaj– burknęła, lecz zaraz zrobiła jej się żal, że coś takiego zrobiła. –Witaj Stanley'u– poprawiła się o wiele milszym tonem i zdała się na lekki uśmiech.
–Coś się stało?– usiadł na puchu, przyglądając się Grey, która wzdrygnęła lekko ramionami.
–Ty dobrze wiesz co– mruknęła, na chwilę kierując wzrok na Stan'a. –I nie karz mi tego mówić– westchnęła cicho, na co pies kiwnął łbem. –Nie sądzisz, że jest trochę zimno?– zapytała, próbując zmienić temat na bardziej komfortowy dla niej.
–Trochę– zaśmiał się pies. –Co się dziwić. Jest zima– mruknął, nadal z szerokim uśmiechem.
–Ja się nie dziwię– Grey wymusiła uśmiech. –Ale chce już wiosnę. Mam szczerze dosyć śniegu– powiedziała, po czym wstała.
–Trzeba wracać– mruknął, jakby wyczytał z ruchów suki, co chce zrobić. Ta pokiwał łbem, po czym pożegnawszy się ze Stanley'em powróciła do domu. Nie zwarzając już na nic, co było w jej domu, wskoczyła na półkę skalną i wtuliła się w koc. Chciała jak najszybciej zasnąć i zacząć kolejny dzień, jednak jej próby zaśnięcia kończyły się klęską. Skończyło się na tym, że zaczęła się wiercić na prawo i lewo, przez co wkońcu spadła z półki. Opornie wstała i popatrzyła w las, który wydawał jej się mroczniejszy niż zwykle. Najchętniej poszłaby teraz do Honey lub Ares'a, jednak za chiny bała się przechodzić przez las. Mimo uśmiechnęła się do siebie i skierowała się niepewnym krokiem do jaskini Bitter Sweet'a.
Suka próbowała jak najciszej wjeść do jego jaskini, jednak oczywiście coś musiało jej przerwać.
–Taaak?– zapytał Sweet, szeroko otwierając pysk. –Coś się stało?– pomachał kilka razy powiekami.
–Nic, ale...– zatrzymała się, kierując wzrok na lewo. Nie wiedziała czym mogła zakończyć to zdanie. Po słowach suki zapadła cisza, która widocznie trwała trochę za długo, ponieważ Bitter zdążył powrócić do wcześniej przerwanego snu. Grey jak najciszej ułożyła się na ziemi, metr od psa.
–Pozwolisz, że się po...– urwała, ponieważ zrozumiała, że jej słowa odbijają się jedynie echem od ścian jaskini i w żaden sposób nie trafiają do Sweet'a. Westchnęła i położyła pysk na łapach, zamykając oczy.
*Sen*
–Gracy– mówi ucieszona Skyres i próbuje złapać córkę. Ta jednak cofa się, aż trafia na ścianę.
–Mamo– mówi słabo, po czym widzi podchodzącego ojca. –Tato– dodaje równie słabo. Patrzy błagalnie na ściane, później rodziców.
–Przyszłaś nas odwiedzić?– mówi Skyres, wyglądając na szczęśliwą. Zbyt szczęśliwą.
–Auć– wydaje z siebie głośny pisk, gdy ojciec łapie ją za łapę i przygwożdża do ściany.
–Już nigdy nas nie opuścisz– Indiana uśmiecha się równie szeroko jak jego partnerka.
–Przestań– Grey wydaje z siebie kolejny pisk –Boli– łapie się za przybitą przez ojca do ściany łapę. Ten jednak zaciska mocniej uścisk, wbijąjąc pazury.
–Przestań!– Gracy patrzy prosząco na matkę, która jednak śmieje się z tego serdecznie. –Nie!– woła znów ze łzami w oczach, próbując wzbudzić współczucie matki. Ta jednak nie przestaje sję śmiać, a po pysku Gracy zaczynajął płynąć łzy.
–Już niegdzie nie uciekniesz– Indiana mocniej zaciska łapę, przez co wbijające się pazury robią rany, z cieknącą krwią. –Nigdzie...
* *
Suka obudziła się, ciężko dysząc. Poczuła na nosie miękką, jednak nie swoją sierść. Powoli otworzyła zapłakane oczy i ujrzała łapę Sweet'a. Grey trzymała ją mocno jeszcze przez chwilę, aż w końcu czując na sobie wzrok Bitter'a, puściła ją.
–Przepraszam– rzuciła dosyć niewyraźnie, przecierając oczy.
Sweet?
–A witam– usłyszała nagle wesoły głos, który wybił ją ze spokojnego rytmu. Podniosła szybko łeb i ujrzała sylwetknę Husky'ego.
–Witaj– burknęła, lecz zaraz zrobiła jej się żal, że coś takiego zrobiła. –Witaj Stanley'u– poprawiła się o wiele milszym tonem i zdała się na lekki uśmiech.
–Coś się stało?– usiadł na puchu, przyglądając się Grey, która wzdrygnęła lekko ramionami.
–Ty dobrze wiesz co– mruknęła, na chwilę kierując wzrok na Stan'a. –I nie karz mi tego mówić– westchnęła cicho, na co pies kiwnął łbem. –Nie sądzisz, że jest trochę zimno?– zapytała, próbując zmienić temat na bardziej komfortowy dla niej.
–Trochę– zaśmiał się pies. –Co się dziwić. Jest zima– mruknął, nadal z szerokim uśmiechem.
–Ja się nie dziwię– Grey wymusiła uśmiech. –Ale chce już wiosnę. Mam szczerze dosyć śniegu– powiedziała, po czym wstała.
–Trzeba wracać– mruknął, jakby wyczytał z ruchów suki, co chce zrobić. Ta pokiwał łbem, po czym pożegnawszy się ze Stanley'em powróciła do domu. Nie zwarzając już na nic, co było w jej domu, wskoczyła na półkę skalną i wtuliła się w koc. Chciała jak najszybciej zasnąć i zacząć kolejny dzień, jednak jej próby zaśnięcia kończyły się klęską. Skończyło się na tym, że zaczęła się wiercić na prawo i lewo, przez co wkońcu spadła z półki. Opornie wstała i popatrzyła w las, który wydawał jej się mroczniejszy niż zwykle. Najchętniej poszłaby teraz do Honey lub Ares'a, jednak za chiny bała się przechodzić przez las. Mimo uśmiechnęła się do siebie i skierowała się niepewnym krokiem do jaskini Bitter Sweet'a.
Suka próbowała jak najciszej wjeść do jego jaskini, jednak oczywiście coś musiało jej przerwać.
–Taaak?– zapytał Sweet, szeroko otwierając pysk. –Coś się stało?– pomachał kilka razy powiekami.
–Nic, ale...– zatrzymała się, kierując wzrok na lewo. Nie wiedziała czym mogła zakończyć to zdanie. Po słowach suki zapadła cisza, która widocznie trwała trochę za długo, ponieważ Bitter zdążył powrócić do wcześniej przerwanego snu. Grey jak najciszej ułożyła się na ziemi, metr od psa.
–Pozwolisz, że się po...– urwała, ponieważ zrozumiała, że jej słowa odbijają się jedynie echem od ścian jaskini i w żaden sposób nie trafiają do Sweet'a. Westchnęła i położyła pysk na łapach, zamykając oczy.
*Sen*
–Gracy– mówi ucieszona Skyres i próbuje złapać córkę. Ta jednak cofa się, aż trafia na ścianę.
–Mamo– mówi słabo, po czym widzi podchodzącego ojca. –Tato– dodaje równie słabo. Patrzy błagalnie na ściane, później rodziców.
–Przyszłaś nas odwiedzić?– mówi Skyres, wyglądając na szczęśliwą. Zbyt szczęśliwą.
–Auć– wydaje z siebie głośny pisk, gdy ojciec łapie ją za łapę i przygwożdża do ściany.
–Już nigdy nas nie opuścisz– Indiana uśmiecha się równie szeroko jak jego partnerka.
–Przestań– Grey wydaje z siebie kolejny pisk –Boli– łapie się za przybitą przez ojca do ściany łapę. Ten jednak zaciska mocniej uścisk, wbijąjąc pazury.
–Przestań!– Gracy patrzy prosząco na matkę, która jednak śmieje się z tego serdecznie. –Nie!– woła znów ze łzami w oczach, próbując wzbudzić współczucie matki. Ta jednak nie przestaje sję śmiać, a po pysku Gracy zaczynajął płynąć łzy.
–Już niegdzie nie uciekniesz– Indiana mocniej zaciska łapę, przez co wbijające się pazury robią rany, z cieknącą krwią. –Nigdzie...
* *
Suka obudziła się, ciężko dysząc. Poczuła na nosie miękką, jednak nie swoją sierść. Powoli otworzyła zapłakane oczy i ujrzała łapę Sweet'a. Grey trzymała ją mocno jeszcze przez chwilę, aż w końcu czując na sobie wzrok Bitter'a, puściła ją.
–Przepraszam– rzuciła dosyć niewyraźnie, przecierając oczy.
Sweet?
Od Mey– CD opowiadania Codie'go
Suka uśmiechnęła się lekko i popatrzyła na wybiegającego Codie'go. Wiedziała, że szczeniaki nie mogą uciec daleko, więc spokojnie wyszła na zewnątrz. Cod chodził od krzaka do krzaka, szukając poukrywanych szczeniąt. W końcu spojrzał na Mey proszącym wzrokiem.
–Pomożesz?– zapytał lekko zdenerwowany. Suka cicho się zaśmiała.
–Ale to chyba jest zabronione w tej grze– posłała mu szeroki uśmiech, widząc jak Renee macha na wszystkie strony łapami, by nie zostać wydanym przez Mey. –Przyjdźcie, jak skończycie się bawić– powiedziała i odwróciła się.
–Mey– jękną Die i popatrzył w jej stronę.
–Oj tatuśku– zaśmiała się –Poradzisz sobie– mruknęła po czym wróciła do jaskini. Siadła na kamieniu i spojrzała na bałagan panujący w domu. Wszędzie były jakieś papiery, które trzeba było posprzątać. Mey powoli podniosła się, po czym podeszła do owych papierów. Zerknęła na nie zaciekawiona, jednak nie było na nich sensacyjych informacji. Z każdej strony były białe, czasami od kurzu podchodziły pod szary. Mey złożyła to na kupkę i ustawiła w widocznyn miejscu. Chciała dodać karteczkę z napisem „Do usunięcia”, jednak zostawiła to w świętym spokoju. W tym samym momencie wbiegła uradowana Lilianna.
–Mamo!– zawołała, podbiegając do Mey i podskakując. Suka spojrzała na nią i uśmiechnęła się.
–Tak, kochanie?– zapytała, siadając obok córki.
–Wiesz jak świetnie było się bawić z tatą!– znów zawołała. Mey przeniosła wzrok na Codie'go, który zajmował się Renee i Ciel'em i podeszła do niego.
–Świetnie sobie poradziłeś, tatuśku– zaśmiała się, lekko przytulając psa.
Codie?
niedziela, 31 stycznia 2016
Od Bitter Sweet'a - C.D opowiadania Gracy
Bitter cicho westchnął, po czym usiadł na zimnym kamieniu. Nie miał pojęcia, co w tej chwili mógł powiedzieć suczce, chociaż wiedział, co czuła. Też stracił całą swoją rodzinę, ale z pewnością nie był z nią zżyty tak jak ona. Zauważył jednak, że z rzeczami, którymi dostała od brata obchodziła się zupełnie inaczej, niż ze wszystkim innym. Owczarek przyjął do wiadomości, że to z nim spędzała najwięcej czasu, a przynajmniej sprawiała takie wrażenie. Suczka krzątała się po całej jaskini, zbierając przy tym kilka rzeczy, większość z nich była zabarwiona na różowo i niebiesko. Gdy uzbierał się już całkiem pokaźny stosik, Grey położyła na nim zwitki kolorowej włóczki, a następnie wyrzuciła przed wejściem do jaskini. Sweet ostrożnie podszedł do sterty przedmiotów i zaczął bawić się nitkami, zupełnie jak kot. Kiedy głośniej warknął, suczka cicho chrząknęła. Odwrócił się w jej stronę, a ta uniosła brew. Była naprawdę blisko do parsknięcia śmiechem.
- Robisz porządki? - zapytał pies, zamiatając łapą włóczkę.
- Powiedzmy.. - westchnęła Gracy, wracając do swojego mieszkania.
Bitter szeroko ziewnął. Robiło się już późno, dlatego też zdecydował, że pójdzie do domu.
- Gracy? - mruknął cicho, gdy był już w progu jaskini.
- Co znowu? - zapytała, odwracając się w stronę owczarka.
- Lepiej to zostaw. - wskazał pyskiem poduszkę, na której roiło się od napisów "Aurora".
Suczka zmarszczyła brwi i prześwietliła poduszkę.
- A ty lepiej już idź. - zaśmiała się, po czym wyprowadziła Bitt'a z jaskini. Kiedy pies był już na zewnątrz, dostrzegł, że Grey też gdzieś wyszła.
Gracy? ' v '
- Robisz porządki? - zapytał pies, zamiatając łapą włóczkę.
- Powiedzmy.. - westchnęła Gracy, wracając do swojego mieszkania.
Bitter szeroko ziewnął. Robiło się już późno, dlatego też zdecydował, że pójdzie do domu.
- Gracy? - mruknął cicho, gdy był już w progu jaskini.
- Co znowu? - zapytała, odwracając się w stronę owczarka.
- Lepiej to zostaw. - wskazał pyskiem poduszkę, na której roiło się od napisów "Aurora".
Suczka zmarszczyła brwi i prześwietliła poduszkę.
- A ty lepiej już idź. - zaśmiała się, po czym wyprowadziła Bitt'a z jaskini. Kiedy pies był już na zewnątrz, dostrzegł, że Grey też gdzieś wyszła.
Gracy? ' v '
Od Scarlett - CD opowiadania Shasty
Nie odpowiedziałam, nadal idąc zamyślona przed siebie.
- Heej! - krzyknął znów. - Słyszysz?
- Czasami myślę, że moje życie to jeden wielki błąd - odpowiedziałam, nie koniecznie na zadane przez niego pytanie.
- Czemu? - zapytał. Był zdziwiony, bo po raz pierwszy byłam tak poważna.
- Nic mi się nie układa... Rodzice i część rodzeństwa odeszli, dziadek nie żyje, babcia, ciocie i wujkowie również odeszli... Nie mam nikogo... Może lepiej będzie jak też odejdę.
- No co ty gadasz? - dotknął łapą mojego policzka. - Wszystko się ułoży...
Chwilę później już przytulałam się do zaskoczonego psa...
Shasta?
- Heej! - krzyknął znów. - Słyszysz?
- Czasami myślę, że moje życie to jeden wielki błąd - odpowiedziałam, nie koniecznie na zadane przez niego pytanie.
- Czemu? - zapytał. Był zdziwiony, bo po raz pierwszy byłam tak poważna.
- Nic mi się nie układa... Rodzice i część rodzeństwa odeszli, dziadek nie żyje, babcia, ciocie i wujkowie również odeszli... Nie mam nikogo... Może lepiej będzie jak też odejdę.
- No co ty gadasz? - dotknął łapą mojego policzka. - Wszystko się ułoży...
Chwilę później już przytulałam się do zaskoczonego psa...
Shasta?
Od Nesty - CD opowiadania Wezy
- Mamo! Patrz co mamy! - do moich uszu dotarł roześmiany głos Ashley.
Zatrzepotałam powiekami. Właśnie pogrążałam się w słodkim śnie, jednak moja córka to przerwała. Mruknęłam coś pod nosem. Chwilę później moje dzieci wpadły do jaskini, a za nimi wszedł Weza, ciągnąc za sobą obiad. Wskazał mi martwe zwierzę, zachęcając do jedzenia.
- Nie jestem głodna - położyłam uszy po sobie, zaciekle drapiąc się za uchem. Pod łapy spadła mi kępka sierści.
- Nie żartuj - mój partner pociągnął mnie za łapę do jedzenia, które było już zjedzone w jednej czwartej przez szczeniaki.
Zaparłam się, a coś podskoczyło mi w brzuchu. Weza napierał, a ja kręciłam głową powstrzymując się od zwymiotowania. Nagle upadłam.
- Nesty? Nes! Co się dzieje?! - głos mojego partnera cichł powoli w moich niesłyszących uszach...
Odzyskałam świadomość nagle, budząc się jakby oblana kubłem zimnej wody. Słyszałam w pobliżu głosy, więc nie otworzyłam powiek, by usłyszeć o czym toczy się rozmowa.
- Tato, co się stało mamie? - drżący głos Colin'a mnie zranił.
- Mama jest bardzo ciężko chora - te słowa, dobiegające z pyska Wezy podziałały na mnie otrzeźwiająco. Przerażono otworzyłam oczy.
- Jak to?! - krzyknęłam.
Zi podszedł do mnie i szepnął tak cicho bym tylko ja usłyszała:
- Jesteś śmiertelnie chora... Ale jeszcze nie wiemy na co.
Weza?
Zatrzepotałam powiekami. Właśnie pogrążałam się w słodkim śnie, jednak moja córka to przerwała. Mruknęłam coś pod nosem. Chwilę później moje dzieci wpadły do jaskini, a za nimi wszedł Weza, ciągnąc za sobą obiad. Wskazał mi martwe zwierzę, zachęcając do jedzenia.
- Nie jestem głodna - położyłam uszy po sobie, zaciekle drapiąc się za uchem. Pod łapy spadła mi kępka sierści.
- Nie żartuj - mój partner pociągnął mnie za łapę do jedzenia, które było już zjedzone w jednej czwartej przez szczeniaki.
Zaparłam się, a coś podskoczyło mi w brzuchu. Weza napierał, a ja kręciłam głową powstrzymując się od zwymiotowania. Nagle upadłam.
- Nesty? Nes! Co się dzieje?! - głos mojego partnera cichł powoli w moich niesłyszących uszach...
Odzyskałam świadomość nagle, budząc się jakby oblana kubłem zimnej wody. Słyszałam w pobliżu głosy, więc nie otworzyłam powiek, by usłyszeć o czym toczy się rozmowa.
- Tato, co się stało mamie? - drżący głos Colin'a mnie zranił.
- Mama jest bardzo ciężko chora - te słowa, dobiegające z pyska Wezy podziałały na mnie otrzeźwiająco. Przerażono otworzyłam oczy.
- Jak to?! - krzyknęłam.
Zi podszedł do mnie i szepnął tak cicho bym tylko ja usłyszała:
- Jesteś śmiertelnie chora... Ale jeszcze nie wiemy na co.
Weza?
Winner odchodzi!
Imię : Winner (z ang. Zwycięsca)Ksywka : Win.
Głos : Angel With a Shotgun
Rasa : Owczarek Australijski.
Wiek : 3 lata
Płeć : Pies
Stanowisko : Sprinter.
Rodzina : Gdzieś tam ich ma.
Partner : -
Charakter : Winner jest pewnym siebie młodzieńcem. Lubi szaleć niczym szczeniak. Wie dużo o życiu. Gdy ktoś zaczyna się z nim kłócić, nie wdaje się w dyskusje tylko próbuje zakończyć spór. W przeszłości, z powodu jego sławy wiele suczek "zakochiwało" się w nim. Wszystkie pragnęły z nim być. On był - i jest - mądry, na związki się nie zgadzał, bo wyczuwał podstępy. Win jest prawdomówny. Woli powiedzieć komuś prawdę, choćby bardzo bolesną niż go okłamywać. Pomoże każdemu, kto na tą pomoc zasługuje. Potrafi pocieszyć. W każdym znajdzie chociaż odrobinę dobra. Jego pasją jest bieganie. Jest szybki. Nikt go nie dogoni. Winner jak każdy się czegoś obawia. W jego przypadku to... odrzucenie. Nigdy się jednak z czymś takim nie spotkał. Wszyscy go uwielbiają. Daje dobre rady. Chciałby zostać ojcem, to jego marzenie...
Historia :
Wyobraźcie sobie... Hodowla czempionów. Salon. A na dywanie, w salonie, leży suczka rasy Owczarek Australijski. I właśnie rodzi.
Minuty, potem godziny pełne bólu mijają. I w końcu...
Siedem szczeniaków. Suka wylizuje je, popycha nosem, by zaczęły pić mleko. Idealny obraz kochającej się rodzinki.
***
Rok później, jeden ze szczeniaków, szczególnie uzdolniony po raz pierwszy bierze udział w wyścigu. Dobiega do mety, zanim inne psy przebiegną choćby połowę trasy. Wygrywa.
A potem bierze już co drugi dzień udziały w biegach. Każdy wygrywa. I tak prawie przez dwa lata. Jest baaardzo sławny, wszyscy go znają. Inne psy zazdroszczą, suczki się zakochują. Gdy ten pies, nazwany Winner'em, ma niecałe 3 lata, ucieka. Prawie miesiąc szuka ostoi. I w końcu ją znajduje. W Sforze Psiego Uśmiechu. Ma nadzieję na nowe przygody.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : ♥♥♥Tommy♥♥♥
Powód: Uznał, że to nie jest miejsce dla niego
czwartek, 28 stycznia 2016
Od Gracy– CD opowiadania Bitter Sweet'a
–Wątpie byś chciał słuchać tak bezsensownej historii– westchnęła, nakrywając nos ogonem. –Psy które od maleńkiego darzyłam miłością tak po prostu sobie odeszły– burknęła, podnosząc lekko łeb i spoglądając na bałagan roztaczający się wokół nich.
–Ktoś z twojej rodziny odszedł?– zapytał Sweet, podnosząc jedną brew do góry. Suka usłyszawszy te słowa cicho warknęła.
–Te psy, to nie jest żadna moja rodzina– podniosła się momentalnie, marszcząc nos. –Od dzisiaj są mi obcy– dodała, mimo że to zdanie opronie chciało jej przejść przez gardło. Popatrzyła na szklany kubek, który leżał na podłodze w kawałkach i wzięła jeden z nich.
–Będziesz się cięła?– zapytał lekko zdenerwowany Bitter. –Nie bądź głupia– mruknął po czym zamilkł, ujrzywszy, że Gracy patrzy na niego spode łba.
–Spokojnie– wzięła do łapy inne kwałki szkła. –Nie chę mieć tu po prostu takiego bajzelu– westchnęła, składając kubek w całość. Był na szaro-czerwony napis „Karaluchy”. Nadal nie wiedziała co miał na myśli twórca kubka robiąc go.
–Dostałam go od Harry'ego– podniosła lekko łapę, by nie zepsuć słabej struktury kubka i zdała się na niewielki uśmiech. Mimo wszystko, było to miłe wsponienie. –Kiedyś chodził po polu i znalazł go, a później dał go mi, opowiadając, że to specjalny dar wyłącznie dla mnie– dokończyła, po czym delikatnie odstawiła przedmiot. Zwróciła teraz łeb w stronę Bitter Sweet'a, próbując z pyska odczytać jego emocje. Zdawała sobie sprawę, że może być znudzony jej opowieściami.
–Jak myślisz dlaczego odeszli?– rzuciła, patrząc wyczekująco na psa. Ten zmieszany zamyślił się po czym otworzył pysk.
–Może po prostu musieli– wzruszył lekko ramionami –Mieli coś na sumieniu, co musieli zrobić– mruknął. Suka westchnęła i jeszcze raz rozejrzała się po jaskini. Nagle wstała i zrobiła dosyć pewny krok w stronę Sweet'a. Wyciągnęła łeb, jednak gdy dotknęła nosem jednego z włosów psa, odsunęła się, przekręcając łeb i omijając Bitter'a. Chciała się teraz do kogoś przytulić. Tyle. To był jednak zbyt spontaniczny ruch jak na nią. Grey dosyć zmieszana, zaczęła jakgdyby nigdy nic zaczęła sprzątać nitki z szalika.
Bitter? Szalona Grey xd
–Ktoś z twojej rodziny odszedł?– zapytał Sweet, podnosząc jedną brew do góry. Suka usłyszawszy te słowa cicho warknęła.
–Te psy, to nie jest żadna moja rodzina– podniosła się momentalnie, marszcząc nos. –Od dzisiaj są mi obcy– dodała, mimo że to zdanie opronie chciało jej przejść przez gardło. Popatrzyła na szklany kubek, który leżał na podłodze w kawałkach i wzięła jeden z nich.
–Będziesz się cięła?– zapytał lekko zdenerwowany Bitter. –Nie bądź głupia– mruknął po czym zamilkł, ujrzywszy, że Gracy patrzy na niego spode łba.
–Spokojnie– wzięła do łapy inne kwałki szkła. –Nie chę mieć tu po prostu takiego bajzelu– westchnęła, składając kubek w całość. Był na szaro-czerwony napis „Karaluchy”. Nadal nie wiedziała co miał na myśli twórca kubka robiąc go.
–Dostałam go od Harry'ego– podniosła lekko łapę, by nie zepsuć słabej struktury kubka i zdała się na niewielki uśmiech. Mimo wszystko, było to miłe wsponienie. –Kiedyś chodził po polu i znalazł go, a później dał go mi, opowiadając, że to specjalny dar wyłącznie dla mnie– dokończyła, po czym delikatnie odstawiła przedmiot. Zwróciła teraz łeb w stronę Bitter Sweet'a, próbując z pyska odczytać jego emocje. Zdawała sobie sprawę, że może być znudzony jej opowieściami.
–Jak myślisz dlaczego odeszli?– rzuciła, patrząc wyczekująco na psa. Ten zmieszany zamyślił się po czym otworzył pysk.
–Może po prostu musieli– wzruszył lekko ramionami –Mieli coś na sumieniu, co musieli zrobić– mruknął. Suka westchnęła i jeszcze raz rozejrzała się po jaskini. Nagle wstała i zrobiła dosyć pewny krok w stronę Sweet'a. Wyciągnęła łeb, jednak gdy dotknęła nosem jednego z włosów psa, odsunęła się, przekręcając łeb i omijając Bitter'a. Chciała się teraz do kogoś przytulić. Tyle. To był jednak zbyt spontaniczny ruch jak na nią. Grey dosyć zmieszana, zaczęła jakgdyby nigdy nic zaczęła sprzątać nitki z szalika.
Bitter? Szalona Grey xd
Od Melisy
Wiadomość o zaginięciu mojej kochanej rodziny, totalnie załamała moje serce. Nie mogłam znieść faktu, że już nigdy ich nie zobaczę. Razem z Zejderem opuściłam nasz rodzinny dom, pełny wspomnień. Pokonaliśmy gęsty las. Jednak po chwili znaleźliśmy się na potężnej łące, kiedy mój brat powoli tracił sił na dalszą wędrówkę, tracił jakiekolwiek myśli, iż uda nam się znaleźć jakąkolwiek sforę.
-Zejder, uda nam się, nie możemy się przecież teraz poddać, znajdziemy tę sforę- powiedziałam z nadzieją- tak jak i naszą rodzinę...- z nagłym jej brakiem
-Masz rację.. Musimy iść dalej- powiedział z lekkim uśmiechem. Po chwili ruszyliśmy dalej. Znaleźliśmy się w nieznanym dla nas mieście, nie chcieliśmy zostać tam dłużej, po tym co ujrzeliśmy. Biegliśmy ile sił w łapach, kiedy ujrzeliśmy totalnie inne miejsce, od ujrzanego przedtem. Nasza nadzieja się spełniła, znaleźliśmy się w sforze. Zejdera to ucieszyło, lecz ja, czułam się trochę niezręcznie. Przestraszyłam się. Razem z bratem podeszliśmy do jednego z członków sfory.
-Jestem Zejder, a to moja siostra Melisa
Jocker?
-Zejder, uda nam się, nie możemy się przecież teraz poddać, znajdziemy tę sforę- powiedziałam z nadzieją- tak jak i naszą rodzinę...- z nagłym jej brakiem
-Masz rację.. Musimy iść dalej- powiedział z lekkim uśmiechem. Po chwili ruszyliśmy dalej. Znaleźliśmy się w nieznanym dla nas mieście, nie chcieliśmy zostać tam dłużej, po tym co ujrzeliśmy. Biegliśmy ile sił w łapach, kiedy ujrzeliśmy totalnie inne miejsce, od ujrzanego przedtem. Nasza nadzieja się spełniła, znaleźliśmy się w sforze. Zejdera to ucieszyło, lecz ja, czułam się trochę niezręcznie. Przestraszyłam się. Razem z bratem podeszliśmy do jednego z członków sfory.
-Jestem Zejder, a to moja siostra Melisa
Jocker?
środa, 27 stycznia 2016
Od Bitter Sweet'a- C.D opowiadania Gracy
Owczarek uważnie obserwował wszystkie poczynania Grey. Co kilka minut przerzucał swój wzrok na nitki, które w tamtej chwili były niemal wszędzie. Nie posiadał żadnej informacji, która swobodnie wyjaśniłaby dziwne zachowanie suki, dlatego też siedział cicho i poczekał, aż skończy wyżywać się na wielokolorowym, niewinnym ręczniku.
Kiedy otworzył powieki, nie zobaczył już śnieżnobiałej, spokojnej suczki. Widział tykającą bombę, której sierść wyglądała na szkocką kratę.
- Uspokój się! - warknął, podchodząc bliżej do Gracy.
Ta jednak nic nie powiedziała. Skierowała wzrok na Sweet'a, zeskoczyła z półki i rzuciła mu gniewne spojrzenie. Owczarek złapał ją za ramię i mocno potrząsnął, jakby chciał wybudzić sukę z głębokiego snu. Przez cały czas mieli podniesiony ton, a od czasu do czasu warczeli, zupełnie jak podczas wstępu do walki. Gdy mieli rzucać się sobie do gardeł, Grey się uspokoiła. Rozluźniła się i opadła na ziemię, strącając szklany kubek. Mamrotała coś pod nosem, po czym po prostu zasnęła. Bitt, nadal najeżony jak kot, wrócił do swojego domu i ugryzł wcześniej upolowanego jelenia, paskudząc przy tym niemiłosiernie.
* * * * * * * * *
Po upływie godziny pies zawrócił w stronę jaskini Gracy. Wyjrzał ostrożnie zza kamiennej ściany. Suczka leżała, jednak ślepia miała szeroko otwarte.
- Lepiej? - zwrócił się w jej stronę.
Ta pokiwała łbem, tylko na chwilę patrząc mu prosto w pysk.
- A teraz powiedz, co się stało. - westchnął, a następnie klapnął na nitkach.
Gracy? ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Kiedy otworzył powieki, nie zobaczył już śnieżnobiałej, spokojnej suczki. Widział tykającą bombę, której sierść wyglądała na szkocką kratę.
- Uspokój się! - warknął, podchodząc bliżej do Gracy.
Ta jednak nic nie powiedziała. Skierowała wzrok na Sweet'a, zeskoczyła z półki i rzuciła mu gniewne spojrzenie. Owczarek złapał ją za ramię i mocno potrząsnął, jakby chciał wybudzić sukę z głębokiego snu. Przez cały czas mieli podniesiony ton, a od czasu do czasu warczeli, zupełnie jak podczas wstępu do walki. Gdy mieli rzucać się sobie do gardeł, Grey się uspokoiła. Rozluźniła się i opadła na ziemię, strącając szklany kubek. Mamrotała coś pod nosem, po czym po prostu zasnęła. Bitt, nadal najeżony jak kot, wrócił do swojego domu i ugryzł wcześniej upolowanego jelenia, paskudząc przy tym niemiłosiernie.
* * * * * * * * *
Po upływie godziny pies zawrócił w stronę jaskini Gracy. Wyjrzał ostrożnie zza kamiennej ściany. Suczka leżała, jednak ślepia miała szeroko otwarte.
- Lepiej? - zwrócił się w jej stronę.
Ta pokiwała łbem, tylko na chwilę patrząc mu prosto w pysk.
- A teraz powiedz, co się stało. - westchnął, a następnie klapnął na nitkach.
Gracy? ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Od Stanley'a - CD opowiadania Avalon
Z Avalon rozstałem się przy rozwidleniu. Byłem tak zmęczony, że nie dałem rady proponować herbatki, czy chociażby odprowadzenia.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu należycie się wyspałem. Być może potrzebowałem nie tylko zmęczenia fizycznego, a również psychicznego. W każdym razie szczeniakom udało się to i to.
Wstałem dość późno. Słońce co prawda dopiero wyszło zza horyzontu, ale zazwyczaj nie przegapiam ani sekundy jego wędrówki. Siadam na kamieniu i oczekuję jego pojawienia. Czasem godzinę, czasem pół, do czasu, aż całkowicie się wyłoni. Nie chcę żeby od rana było same.
Zaraz po porannej przebieżce, udałem się do jaskini Avalon. Chciałem zobaczyć co u niej. Nawet jeśli nie widzieliśmy się zaledwie kilkanaście godzin, to i tak chciałem się z nią spotkać. Dowiedzieć się jak się czuje, co robi.
Szedłem radośnie nucąc, do miejsca z którego można było zobaczyć jej dom. Już miałem zamiar podbiec, gdy nagle uświadomiłem coś sobie. Może ona nie chce się ze mną widzieć? Może ma mnie dosyć? Dosyć moich żartów, wygłupów, niepoważnego podejścia do życia. Jak dotąd nie spotkałem nikogo, kto by mnie specjalnie polubił. Zazwyczaj mówili mi to w prost, a Av najwyraźniej nie ma śmiałości. Zrobiło mi się głupio, że tak się narzucam.
-Stan? - rozległ się głos za moimi plecami, więc chcąc nie chcąc odwróciłem się.
Stała tam Avalon i wpatrywała się we mnie lekko zaniepokojona.
-Coś się stało? - spytała. - Wyglądasz tak jakoś... Inaczej.
-Nie, nie - odpowiedziałem zbyt szybko. - Ja... Pójdę już.
Zamierzałem ruszyć w drogę powrotną, gdy mnie zatrzymała.
-Czekaj! - Wyprzedziła mnie i zabiegła drogę. - O co chodzi? Tylko nie kłam, bo nie umiesz.
-Yy... - zacząłem. - Ja... Ja chciałem się ciebie o coś spytać, ale...
Miałem zamiar zakończyć swoją wypowiedź "ale", lecz suczka niewerbalnie dawała mi sygnały, że nie odpuści.
-...Czy ty mnie lubisz? - zdecydowałem się zadać to pytanie zamiast "czy masz mnie dosyć?".
Westchnęła.
Avalon?
Po raz pierwszy od dłuższego czasu należycie się wyspałem. Być może potrzebowałem nie tylko zmęczenia fizycznego, a również psychicznego. W każdym razie szczeniakom udało się to i to.
Wstałem dość późno. Słońce co prawda dopiero wyszło zza horyzontu, ale zazwyczaj nie przegapiam ani sekundy jego wędrówki. Siadam na kamieniu i oczekuję jego pojawienia. Czasem godzinę, czasem pół, do czasu, aż całkowicie się wyłoni. Nie chcę żeby od rana było same.
Zaraz po porannej przebieżce, udałem się do jaskini Avalon. Chciałem zobaczyć co u niej. Nawet jeśli nie widzieliśmy się zaledwie kilkanaście godzin, to i tak chciałem się z nią spotkać. Dowiedzieć się jak się czuje, co robi.
Szedłem radośnie nucąc, do miejsca z którego można było zobaczyć jej dom. Już miałem zamiar podbiec, gdy nagle uświadomiłem coś sobie. Może ona nie chce się ze mną widzieć? Może ma mnie dosyć? Dosyć moich żartów, wygłupów, niepoważnego podejścia do życia. Jak dotąd nie spotkałem nikogo, kto by mnie specjalnie polubił. Zazwyczaj mówili mi to w prost, a Av najwyraźniej nie ma śmiałości. Zrobiło mi się głupio, że tak się narzucam.
-Stan? - rozległ się głos za moimi plecami, więc chcąc nie chcąc odwróciłem się.
Stała tam Avalon i wpatrywała się we mnie lekko zaniepokojona.
-Coś się stało? - spytała. - Wyglądasz tak jakoś... Inaczej.
-Nie, nie - odpowiedziałem zbyt szybko. - Ja... Pójdę już.
Zamierzałem ruszyć w drogę powrotną, gdy mnie zatrzymała.
-Czekaj! - Wyprzedziła mnie i zabiegła drogę. - O co chodzi? Tylko nie kłam, bo nie umiesz.
-Yy... - zacząłem. - Ja... Ja chciałem się ciebie o coś spytać, ale...
Miałem zamiar zakończyć swoją wypowiedź "ale", lecz suczka niewerbalnie dawała mi sygnały, że nie odpuści.
-...Czy ty mnie lubisz? - zdecydowałem się zadać to pytanie zamiast "czy masz mnie dosyć?".
Westchnęła.
Avalon?
Nowa szuczka- Melisa!
Imię : Melisa
Ksywka : Mela
Głos : Emily Jane
Rasa : Duck Retriever
Wiek : 5 lat
Płeć : Suczka
Stanowisko : Wojownicy Południowi
Rodzina : Brat Zejder
Partner : Chciałaby, aby któryś, wypełnij jej kochające serce
Charakter : Przede wszystkim przyjacielska. Szczera, zaufana, miła, kochająca, z poczuciem humoru, posłuszna, opiekuńcza. Jej jedyne wady, to duża wrażliwość, oraz łatwo wierność. Uwielbia spędzać czas z przyjaciółmi.
Historia : Dnia, kiedy jego rodzina miała wypadek samochodowy, Mela została w domu. W oknach domu widziała potężną śnieżycę. Była bardzo przestraszona. Kiedy ktoś otworzył drzwi, Mel ze strachu ledwo stała na łapach. W progu ukazał się jedyny Zejder, wszystko jej wytłumaczył i wtulił w siebie zrozpaczoną siostrę. Razem wyruszyli w poszukiwaniu pomocy, kiedy natrafili na sforę.
Upomnienia : 0/4
Kontakt : zuzik980@gmail.com
poniedziałek, 25 stycznia 2016
Od Bitter Sweet'a CD opowiadania Locked'a
- Stary, zluzuj! - warknął owczarek jeszcze groźniej, niż wówczas Lock.
- To odpowiedz. - rzucił oschle, uwalniając psa z uścisku. - Co. To. Ma. Być?!
Sweet lekko się wzdrygnął. Nie czuł się normalnie, raczej jak odurzony. Ale kto normalny wcieliłby się w rolę dilera, kiedy większość sfory opłakuje straty po wojnie? Owczarek przyłożył łapę do czoła. "Może mam gorączkę? " - pomyślał. Lecz jego temperatura była przyzwoita, nawet jak na zimę.
- Ile zapuszczałeś? - zapytał Bitt, ze złośliwym uśmiechem na pysku.
Co jakiś czas parsknął śmiechem, co jeszcze bardziej irytowało Locked'a. W końcu jednak uznał, że nie ma co iść na kompromis. Odpuścił sobie jakichkolwiek kłótni, po czym owczarka z jaskini. Zaprowadził go do jaskini, w której ktokolwiek mógł mu pomóc. Trafili na rudą tollerkę.
* * * * * * * *
- Jesteś zwykłym ćpunem, Sweet. - wyznała, również śmiejąc się jak oszalała. - A Ty chodź..
- Locked. Jestem Locked. - przerwał jej Open.
- ... Locked, zmyję Ci to świństwo.
To powiedziawszy wzięła [kielich z krwi mojej, światłość ze światłości] niewielką chustkę i obmyła psu pyszczek.
- Jak dzieci! - uśmiechnęła się, kiedy już wyszli.
Bitter całkowicie się ocknął. Ostrość jego wzroku uległa natychmiast się unormowała.
- Co mnie trafiło? - zapytał Locked'a, ciągnącego go do jaskini.
- Narkotyki - mruknął w odpowiedzi pies.
" Narkotyki w sforze? Cóż.. Dziwne. Ale fajnie, że chociaż raz spróbowałem" - pomyślał Bitt, po czym parsknął śmiechem.
Locked? XD
- To odpowiedz. - rzucił oschle, uwalniając psa z uścisku. - Co. To. Ma. Być?!
Sweet lekko się wzdrygnął. Nie czuł się normalnie, raczej jak odurzony. Ale kto normalny wcieliłby się w rolę dilera, kiedy większość sfory opłakuje straty po wojnie? Owczarek przyłożył łapę do czoła. "Może mam gorączkę? " - pomyślał. Lecz jego temperatura była przyzwoita, nawet jak na zimę.
- Ile zapuszczałeś? - zapytał Bitt, ze złośliwym uśmiechem na pysku.
Co jakiś czas parsknął śmiechem, co jeszcze bardziej irytowało Locked'a. W końcu jednak uznał, że nie ma co iść na kompromis. Odpuścił sobie jakichkolwiek kłótni, po czym owczarka z jaskini. Zaprowadził go do jaskini, w której ktokolwiek mógł mu pomóc. Trafili na rudą tollerkę.
* * * * * * * *
- Jesteś zwykłym ćpunem, Sweet. - wyznała, również śmiejąc się jak oszalała. - A Ty chodź..
- Locked. Jestem Locked. - przerwał jej Open.
- ... Locked, zmyję Ci to świństwo.
To powiedziawszy wzięła [kielich z krwi mojej, światłość ze światłości] niewielką chustkę i obmyła psu pyszczek.
- Jak dzieci! - uśmiechnęła się, kiedy już wyszli.
Bitter całkowicie się ocknął. Ostrość jego wzroku uległa natychmiast się unormowała.
- Co mnie trafiło? - zapytał Locked'a, ciągnącego go do jaskini.
- Narkotyki - mruknął w odpowiedzi pies.
" Narkotyki w sforze? Cóż.. Dziwne. Ale fajnie, że chociaż raz spróbowałem" - pomyślał Bitt, po czym parsknął śmiechem.
Locked? XD
Od Gracy– CD opowiadania Bitter Sweet'a
Grey przekręciła łeb, lecz wzruszyła ramionami i wzięła przedmiot. Owinęła nim sobie szyję i wypięła dumnie pierś.
–Ręczników się chyba tak nie nosi– Bitter przewrócił oczami, lecz suka nie zwróciła na to uwagi. Podziękowawszy wyszła z jaskini psa, zaczęła kierować się do swojej, dumnie pokazując na wszystkie strony co przed chwilą zdobyła. Mimi że był to krótki odcinek, przeszła go dumnie. Gdy wkroczyła do swojej jaskini, delikatnie zdjęła ręcznik i położyła na półce ze wszystkimi pamiątkami. Po pozostawieniu przedmiotu, usiadła przy kamiennym stole, na którym leżały jeszcze kawałki sarny. Gracy oblizała delikatnie wargi, po czym wbiła je w mięsiwo.
–Gracy!– krzyk Aresa był przeraźliwy. Suka podniosła łeb i spojrzała na niego pytająco. Ten zdyszany wbiegł do jej jaskini i położył na jej barku łapę.
–Co się stało?– zapytała Grey, próbując zachować spokojny ton.
–Tato... Aurora...– Ares robił przerwy, podczas których nabierał oddechu. –Oni... Odeszli. Wszyscy– spojrzał na Grey. Ta na początku próbując opanować wszystkie myśli, zamknęła mocno powieki. Zaraz jednak parsknęła głośnym, ironicznym śmiechem.
–I dobrze– warknęła, spoglądając na brata –Nie są oni do szczęścia potrzebni– dodała, wstając z miejsca.
–Ale Grey...
–NIE POTRZEBUJĘ– krzyknęła, pokazując kły –Idź już– syknęła, skacząc na skalną półkę. Ares posłusznie wyszedł z jaskini. Gracy przez chwilę leżała w miejscu, jednak zaraz cała jej jaskinia przeobraziła się w pole po bombardowaniu. Zaczęła rzucać wszystkimi rzeczami związanymi z jej rodziną, krzycząc co raz „Nienawidzę”.
–Halo?– wtrącił się głos Bitter'a, który szybko zrobił unik przed lecącymi kamieniami –Wszystko dobrze?
–Nie– warknęła, biorąc własnoręcznie zrobiony szalik Aurory –Jeb*ny świat. Zero sprawiedliwości– znów warknęła, po czym, wokół niej zaczęły latać kolorowe nitki.
Biteł? Lel XD
–Ręczników się chyba tak nie nosi– Bitter przewrócił oczami, lecz suka nie zwróciła na to uwagi. Podziękowawszy wyszła z jaskini psa, zaczęła kierować się do swojej, dumnie pokazując na wszystkie strony co przed chwilą zdobyła. Mimi że był to krótki odcinek, przeszła go dumnie. Gdy wkroczyła do swojej jaskini, delikatnie zdjęła ręcznik i położyła na półce ze wszystkimi pamiątkami. Po pozostawieniu przedmiotu, usiadła przy kamiennym stole, na którym leżały jeszcze kawałki sarny. Gracy oblizała delikatnie wargi, po czym wbiła je w mięsiwo.
–Gracy!– krzyk Aresa był przeraźliwy. Suka podniosła łeb i spojrzała na niego pytająco. Ten zdyszany wbiegł do jej jaskini i położył na jej barku łapę.
–Co się stało?– zapytała Grey, próbując zachować spokojny ton.
–Tato... Aurora...– Ares robił przerwy, podczas których nabierał oddechu. –Oni... Odeszli. Wszyscy– spojrzał na Grey. Ta na początku próbując opanować wszystkie myśli, zamknęła mocno powieki. Zaraz jednak parsknęła głośnym, ironicznym śmiechem.
–I dobrze– warknęła, spoglądając na brata –Nie są oni do szczęścia potrzebni– dodała, wstając z miejsca.
–Ale Grey...
–NIE POTRZEBUJĘ– krzyknęła, pokazując kły –Idź już– syknęła, skacząc na skalną półkę. Ares posłusznie wyszedł z jaskini. Gracy przez chwilę leżała w miejscu, jednak zaraz cała jej jaskinia przeobraziła się w pole po bombardowaniu. Zaczęła rzucać wszystkimi rzeczami związanymi z jej rodziną, krzycząc co raz „Nienawidzę”.
–Halo?– wtrącił się głos Bitter'a, który szybko zrobił unik przed lecącymi kamieniami –Wszystko dobrze?
–Nie– warknęła, biorąc własnoręcznie zrobiony szalik Aurory –Jeb*ny świat. Zero sprawiedliwości– znów warknęła, po czym, wokół niej zaczęły latać kolorowe nitki.
Biteł? Lel XD
Od Locked'a- CD opowiadania Bitter Sweet'a
Przy ognisku było ciepło i jasno. Wszyscy rozmawiali i śmiali się. Razem z Bittem dołączyliśmy do tych pogaduszek. Świetnie nam się gadało ale w pewnym momencie poczułem wycieńczenie. Powieki robiły się ciężkie i wisiały mi do połowy oczu. Sweet to zauwarzył i zaproponował to żebyśmy już wracali. Posłuchałem przyjaciela i poszedłem do swojej jaskini. Będąc w niej od razu upadłem na posłanie. Ułożyłem się wygodnie i zamknąłem powieki całkowicie. Z rana obudził mnie śmiech Bitter Sweet'a. Wybiegłem z jaskini i zobaczyłem go siedzącego przed moją jaskinią płaczącego ze śmiechu. Kiedy wyszedłem jeszcze bardziej zaczął się śmiać. Przekrzywiłem łeb.
- O co ci chodzi?- zdziwiłem się.
Owczarek nie przestawał się śmiać. Przewróciłem oczami i go wyminąłem. Poszedłem wziąć kąpiel w jeziorze. Gdy do niego wchodziłem zauważyłem swoje odbicie. Miał narysowane to pod nosem.
- O co ci chodzi?- zdziwiłem się.
Owczarek nie przestawał się śmiać. Przewróciłem oczami i go wyminąłem. Poszedłem wziąć kąpiel w jeziorze. Gdy do niego wchodziłem zauważyłem swoje odbicie. Miał narysowane to pod nosem.
- Zabiję go!
Pobiegłem do Bitter Sweet'a zasłaniając łapą głupi malunek. Gdy już byłem przed jego jaskinią wbiegłem do niej bez pytania. Przycisnąłem Bitter'a do ściany i warknąłem.
- Ty to zrobiłeś?- warknąłem.
- Ale co?- zdziwił się zdezorientowany pies.
- No to.- odsłoniłem łapą rysunek.
Bitter znowu zaczął się śmiać pod nosem.
- To ty czy nie?!
Bitter Sweet? Spokojnie Lock wyluzuje xd
Od Locked'a- CD opowiadania Elaine
Przez resztę drogi Elaine podnosiła wysoko łapy i patrzyła na ślady jakie zostawia. Ja patrzyłem na nią zza ramienia z czułym uśmiechem. W końcu dotarliśmy na pole naszej bitwy. Było tam jeszcze dużo krwi i martwych psów gdyż nie zdążyli wszystkich pochować. Usiadłem na środku pola i zamyśliłem się. Pomyślałem co by było gdybyśmy przegrali? Musieli byśmy uciekać i zostawić te wszystkie wspomnienia związane z terenami tej sfory. Siedziałem tak i na samą myśl o przegranej kilka łez spłynęło mi po policzku. Na szczęście silny wiat je rozwiał i jak El do mnie podeszła nie było widać że płakałem. Usiadła obok mnie w tej samej pozycji.
- Nad czym tak myślisz?- zapytała.
- Zastanawiałem się co by było gdybyśmy nie wygrali wojny.- szepnąłem zgorszony.
- Byśmy musieli uciekać.
- I zostawić te wszystkie tereny? Wspomnienia związane ze sforą?- podniosłem głos.- Nigdy!
- Może i masz rację ale nie wiem czemu przychodzą ci do głowy takie myśli.- suczka podniosła jedną brew.
- Nie rozumiem.- odwróciłem głowę w jej stronę.
- No bo przecież nic nam nie jest i wygraliśmy a upiorów nie ma.- powiedziała.- Więc zero powodów do smutku.
Zamyśliłem się na chwilę (ponownie). Mnie nadal tępi jedna sprawa w której nigdy nikomu się nie przyznam. No może Bitter'owi bo to mój przyjaciel i jako wilk tej samej płci powinien mnie zrozumieć. Popatrzyłem jeszcze raz na Elaine która patrzyła przed siebie na lecące w oddali ptaki. Przybliżyłem swoje wargi do jej policzka i lekko ją pocałowałem w policzek. Było to tak delikatne że ledwo to poczuła. Odwróciła się w moją stronę i przyłożyła łapę do policzka.
- Przepraszam... Ale cieszę się że żyjesz.- skuliłem się.
Elaine?
- Nad czym tak myślisz?- zapytała.
- Zastanawiałem się co by było gdybyśmy nie wygrali wojny.- szepnąłem zgorszony.
- Byśmy musieli uciekać.
- I zostawić te wszystkie tereny? Wspomnienia związane ze sforą?- podniosłem głos.- Nigdy!
- Może i masz rację ale nie wiem czemu przychodzą ci do głowy takie myśli.- suczka podniosła jedną brew.
- Nie rozumiem.- odwróciłem głowę w jej stronę.
- No bo przecież nic nam nie jest i wygraliśmy a upiorów nie ma.- powiedziała.- Więc zero powodów do smutku.
Zamyśliłem się na chwilę (ponownie). Mnie nadal tępi jedna sprawa w której nigdy nikomu się nie przyznam. No może Bitter'owi bo to mój przyjaciel i jako wilk tej samej płci powinien mnie zrozumieć. Popatrzyłem jeszcze raz na Elaine która patrzyła przed siebie na lecące w oddali ptaki. Przybliżyłem swoje wargi do jej policzka i lekko ją pocałowałem w policzek. Było to tak delikatne że ledwo to poczuła. Odwróciła się w moją stronę i przyłożyła łapę do policzka.
- Przepraszam... Ale cieszę się że żyjesz.- skuliłem się.
Elaine?
sobota, 23 stycznia 2016
Od Wezy– CD opowiadania Nesty
Weza spojrzał na partnerkę z uśmiechem i polizał ją po nosie.
–ASHLEY!– usłyszeli krzyk Colina. Para odwróciła się w jego stronę.
–Colin, mieliście być cicho– powodział Weza stanowczo, patrząc na szczeniaka.
–Ale ona mnie ugryzła!– zawołał, wskazując łapką na pękającą ze śmiechu Ashley. Pies westchnął i usłyszał cichy śmiech Nesty. Odwrócił łeb w jej stronę i popatrzył na nią pytająco.
–Już spokojnie– Nes posłała ciepły uśmiech szczeniakom –Ashley?– podniosła brew do góry, patrząc na Ash.
–Ja– podniosła się, podbiegając do Nesty. Ta położyła jej łapę na łebku, lekko go gładząc.
–Idź...
–...emy na polowanie– wtrącił się Weza, patrząc jak mała Ash podskakuje wesoło do góry i uśmiechnął się. Zaraz również znalazł się obok niej Colin, który również chciał iść.
–Flynn?– Owczarek popatrzył jak ten kładzie się obok Nesty, mówiąc "nigdzie nie idę". Pies przewrócił ze śmiechem oczami i z pozostałą dwójką poszedł na polowanie.
–Na co polujemy?– odezwał się Colin, dorównując kroku Wezie.
–Sarny– rzucił krótko, ponieważ zdobycz była za pobliskim drzewem –Patrzcie i uczcie się– powiedział do szczeniaków i pobiegł, zwinnie skacząc na zwierzynę. Wbił w nią kły i powrócił do dzieci, które zachwycone śmiały się i klaskały.
–Chodźcie– zaśmiał się Weza i wziął zdobycz na plecy.
Nesty?
–ASHLEY!– usłyszeli krzyk Colina. Para odwróciła się w jego stronę.
–Colin, mieliście być cicho– powodział Weza stanowczo, patrząc na szczeniaka.
–Ale ona mnie ugryzła!– zawołał, wskazując łapką na pękającą ze śmiechu Ashley. Pies westchnął i usłyszał cichy śmiech Nesty. Odwrócił łeb w jej stronę i popatrzył na nią pytająco.
–Już spokojnie– Nes posłała ciepły uśmiech szczeniakom –Ashley?– podniosła brew do góry, patrząc na Ash.
–Ja– podniosła się, podbiegając do Nesty. Ta położyła jej łapę na łebku, lekko go gładząc.
–Idź...
–...emy na polowanie– wtrącił się Weza, patrząc jak mała Ash podskakuje wesoło do góry i uśmiechnął się. Zaraz również znalazł się obok niej Colin, który również chciał iść.
–Flynn?– Owczarek popatrzył jak ten kładzie się obok Nesty, mówiąc "nigdzie nie idę". Pies przewrócił ze śmiechem oczami i z pozostałą dwójką poszedł na polowanie.
–Na co polujemy?– odezwał się Colin, dorównując kroku Wezie.
–Sarny– rzucił krótko, ponieważ zdobycz była za pobliskim drzewem –Patrzcie i uczcie się– powiedział do szczeniaków i pobiegł, zwinnie skacząc na zwierzynę. Wbił w nią kły i powrócił do dzieci, które zachwycone śmiały się i klaskały.
–Chodźcie– zaśmiał się Weza i wziął zdobycz na plecy.
Nesty?
Subskrybuj:
Posty (Atom)